برترینها: شب گذشته در اصفهان، اتفاقات عجیبی افتاد، در آستانه بازی الاتحاد و سپاهان، عربستانیها با بهانهجوییهای عجیب از ورود به زمین خودداری کردند. از همان دقایق اولیه جنجال عجیبی در شبکههای اجتماعی راه افتاد، در حالی که صداوسیما دلیل عدم ورود بازیکنان الاتحاد را چمن نامرغوب اعلام کرده بود، برخی کانالهای تلگرامی ادعا کردند، اتوبوس الاتحاد دیر رسیده است، همزمان اما شایعه پررنگ این بود که سردیس سردار شهید سلیمانی دلیل بهانهجویی عربستانیها بوده، ادعایی که پس از چند دقیقه در اکانتهای عربستانی وایرال شد و رسانههایی مثل خبرگزاری فارس هم تلویحا آن را تایید کردند. پیش از این در یک نشست دیپلماتیک در تهران، اتفاقی مشابه افتاده بود، اما نکته اینجاست که این سردیس دو روز قبلتر هم در استادیوم نقش جهان بوده و الاتحادیها در همان شرایط تمرین کرده بودند.
برخی از اکانتها البته مدعی بودند که حجم حضور طرفداران سپاهان و جو پرشور آنها ترس در دل الاتحادیها انداخته و آنها جا زدهاند. از آن طرف طرفداران سپاهان که از ساعتها قبل در استادیوم حضور داشتند با شعارهایی ابراز نارضایتی کردند و حتی کار به سنگپرانی هم رسید، نکته تلخ ماجرا آن جا بود که حضور خانمها باز هم ظاهرا محدود و گزینششده بود، نهادهای تصمیمگیرنده به هر دلیلی کوتاه نمیآیند و فیفا هم جدیت لازم را ندارد.
مساله مهم اما شایعهایست که میتواند مهلک باشد، احتمال محرومیت سپاهان به خاطر اتفاقات دیشب، البته برخی کاربران با به اشتراک گذاشتن تصاویری از تمثال شخصیتهای سیاسی از استادیومهای کشورهای همسایه، تلاش دارند نهاد تصمیمگیرنده در فوتبال آسیا را توجیه کنند.
ماجراهای لیگ قهرمانان آسیا، پس از ورود رونالدو به ایران و آن اتفاقات مربوط به چمن فاجعهبار آزادی و البته پیشرفت چشمگیر عربستانیها وارد فاز تازهای شده، نیمار هم که دو شب پیش وارد ایران شد، با آن کامنتش و بعدتر عکسش در ارتباط با کیفیت نازل چمن آزادی خبرساز شد، دیشب سروش رفیعی هم لابهلای مصاحبه بعد بازیاش از کنایه یک هوادار قطری گفت، به سروش گفته بودند: چمن بدیم ببری ایران؟
حتی برخی رسانهها کیفیت بازی پرسپولیس را مرتبط به کیفیت میزبانی الدحیل دانسته بودند، حالا با توسعه فوتبال در کشورهایی مثل عربستان و قطر، به نظر میرسد با سختافزار موجود در ایران، احتمال نقد وضعیت موجود در ورزش کشور هر لحظه بیشتر میشود. این شاید ذات ورزش است که با سخنرانی درمانی، توجیه نمیشود!
