فردا نوشت: سعید حجاریان به تازگی گفته است که «از انتخابات تا خیابان، منازل زیادی وجود دارد؛ یعنی تاکتیکهای مختلفی در دنیا تجربه شده است که اصولگرایان به آن جاهل هستند و این جهلشان ناشی از نخواندن تاریخ سیاسی کشورهای مختلف است؛ لذا نباید کسی در دام گفتمانسازی امنیتی بیفتد. من دوقطبی صندوق یا خیابان را مغالطهآمیز میدانم، زیرا سیاستورزی منحصر در این دو مقوله نیست».
حجاریان با مطرحکردن چنین سخنانی به نوعی خطدهی به اصلاحطلبان میکند که از این پس و با شکست حمایتهایمان از ناآرامیهای سال گذشته باید طوری وانمود کنیم که خواهان تقابل با نظام نیستیم اما در عین حال در انتخابات هم شرکت نمیکنیم تا عامل تقویت نظام نشویم. او که در مدت اخیر رویکردهایی مشابه اپوزیسیون خارج از کشور اتخاذ کرده بود، حالا میکوشد اصلاحطلبان رادیکال را از زیر عنوان اپوزسیون خارج کند ولی همزمان همان اقداماتی را از اصلاحطلبان درخواست میکند که اپوزیسیون میخواهد. او به خیابان نه میگوید اما توضیح نمیدهد در شرایطی که کسی در خیابان نیست آیا روغن ریخته را نذر امامزاده میکند؟ مشخص نیست دقیقا حجاریان از کدام خیابان سخن میگوید؟ این سخن حجاریان زمانی ارزش داشت که خیابانها ناآرام بود نه حالا که دیگر آرامش به کشور برگشته است. پس گزاره اول حجاریان صرفا انحراف افکار است تا از یک مقوله دیگر سخن بگوید، اینکه نباید در انتخابات شرکت کرد.
اتفاقا حجاریان به اصلاحطلبان خط میدهد که در شرایط نبود بستر مناسب برای حضور در خیابان باید به ابزارهای دیگری متوسل شویم تا نظام را تضعیف کنیم؛ در واقع سعید حجاریان به نوعی میخواهد اصلاحطلبان نزدیک به خودش را همچنان در برابر نظام نگاه دارد و به آنها این پیام را مخابره میکند که میشود هنوز به شکل چراغخاموش برانداز بود چه آنکه در مواضع اخیر دو حزب اتحاد ملت و مجمع ایثارگران تخریبها علیه نظام را به وضوح میبینیم؛ دو حزبی که نزدیک به حجاریان دانسته میشوند.
