به گزارش تابناک، جمهوری اسلامی ایران در جریان جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی و متحدانشان علیه کشورمان، تاکنون با تجهیز سیستمهای پدافندی، از جمله سامانههای موشکی و هوایی، توانسته تهدیدهای مستقیم را دفع کند و امنیت در مرزها و مراکز حیاتی ایجاد نماید. با این حال، پدافند صرف محدود به پاسخ به حمله دشمن است و همیشه این خطر وجود دارد که دشمن فرصتهای تاکتیکی برای ضربه زدن پیدا کند. بنابراین، صرفا ایستادن در موضع دفاعی کافی نیست و نیاز به ورود به مرحله آفندی احساس میشود.
حرکت به سمت آفند، به معنای طراحی عملیاتهایی است که نه تنها پاسخ تهدید را بدهد بلکه دشمن را از انجام اقدام نظامی منصرف کند. این رویکرد شامل شناسایی اهداف از پیش تعیینشده دشمن، نقاط حساس لجستیکی و مراکز فرماندهی و اقدام پیشدستانه علیه آنهاست. به این ترتیب، ایران میتواند فشار را از مرزهای خود برداشته و ابتکار عمل را در دست بگیرد.
آفند موفق بدون اطلاعات دقیق و بهروز غیرممکن است. شناسایی پایگاههای دشمن، مسیرهای انتقال تجهیزات، شبکههای ارتباطی و نقاط آسیبپذیر، ستون فقرات هر عملیات آفندی محسوب میشود. ایران با استفاده از توان اطلاعاتی داخلی و شبکههای منطقهای میتواند ضربههای هدفمند و کمهزینه ولی مؤثر وارد کند، بدون آنکه به بحران گستردهای منجر شود.
حرکت به آفند نباید صرفاً نظامی باشد. هماهنگی با بازیگران منطقهای و استفاده از ابزارهای دیپلماتیک، فشار اقتصادی و رسانهای میتواند اثر آفند نظامی را چند برابر کند. به عبارت دیگر، آفند هوشمند، تلفیقی از توان رزمی و ابزارهای غیرمستقیم برای ایجاد بازدارندگی پایدار است.
ورود به مرحله آفند، پیام روشنی به دشمن منتقل میکند: ایران تنها در دفاع از خود متوقف نمیشود، بلکه توان و آمادگی دارد ضربهای متقابل و هدفمند وارد کند. این امر نه تنها بازدارندگی را تقویت میکند، بلکه اعتماد ملی و انسجام داخلی را افزایش میدهد و دشمن را در محاسبات خود محتاط میسازد.
