محمدجواد ظریف با تاکید بر ضرورت یادآوری به همسایگان در جنوب خلیج فارس نوشت:
امنیت را نمیتوان از خارج خرید. پایگاههای نظامی خارجی ثبات نمیآورند؛ بلکه سکوی آغاز جنگ هستند.
در طول ۵۰ سال گذشته، اکثر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس امنیت خود را در برابر ایران برونسپاری کردهاند:
۱۹۸۰–۱۹۸۸: جنگ صدام حسین علیه ایران را تأمین مالی کردند.
۱۹۸۵: پیشنهاد ایران برای امنیت منطقهای را رد کردند.
۱۹۹۰–۱۹۹۲: پس از آنکه ایران در دفع تجاوز صدام به کویت به آنها کمک کرد—همان کویتی که تأمینکننده اصلی مالی جنگ صدام علیه ایران بود—مسیر تقابل بر سر جزایر ایرانی را برگزیدند.
۲۰۰۱ تا امروز: راهبرد «سرِ مار را قطع کن» را دنبال کردند.
۲۰۱۵: پیمان عدم تعرض پیشنهادی ایران را رد کردند؛ در عوض هزینه استقرار پایگاههای آمریکا علیه ایران را پرداختند.
۲۰۱۵ تا امروز: علیه برجام لابی کردند و برای «فشار حداکثری» بهمنظور فقیر کردن مردم ایران و افزایش منافع خود تلاش کردند.
۲۰۱۹: پویش صلح هرمز (ابتکار امید) را رد کردند و از تحریمهایی حمایت کردند که عملاً تنگه هرمز را برای ایران مسدود کرد.
امروز: کشورهای شورای همکاری بیش از همه متحدان دیگر به کمک به جنگ ترامپ علیه ایران شتافتند. در عوض، مورد توهین قرار گرفتند و بهعنوان سپر برای اسرائیل مورد استفاده قرار گرفتند.
ترامپ بهزودی خواهد رفت، اما ایران برای همیشه خواهد ماند. امنیت باید برای همه باشد.
