به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، حمله نظامی مستقیم آمریکایی و اسرائیلی به مراکز درمانی و تولید دارو، نه یک «اقدام نظامی»، بلکه شکلی آشکار از تخریب ظرفیت زیستی و سلامت عمومی یک جامعه است؛ اقدامی که در قواعد بینالمللی، صراحتاً در ردیف جنایات ممنوعه علیه غیرنظامیان طبقهبندی شده است. در این حملات، زیرساختی هدف قرار گرفته که فلسفه وجودی آن «نجات جان انسانها»ست؛ نه جنگ، نه سیاست و نه مناقشه.
براساس گزارش رسمی مدیرعامل شرکت داروسازی سها وابسته به جمعیت هلال احمر ایران، آنچه رخ داده یک «برخورد نظامی» نیست؛ ویرانگری است که توان تولید دارو را فلج کرده است.
موج انفجار ناشی از اصابت موشکها و خمپارهها، همراه با پرتابههای ثانویه، بخشهایی از کارخانه را بهطور کامل از کار انداخته است. گاردریلهای اتوبان مجاور از جا کنده شده و مانند گلولههای آهنین به داخل مجموعه پرتاب شدهاند؛ تصویری که نهتنها شدت انفجار، بلکه هدفگیری بیپروا را نشان میدهد.
آسیبها سنگین و گستردهاند که شامل ، ریزش سقف در بخشهای فنی و آهنگری، تخریب کامل شیشهها و از مدار خارج شدن خط تولید داروهای خاص هورمونی، توقف کامل خط بستهبندی،نابودی انبار ملزومات بستهبندی، تخریب سیستم روشنایی، واحدهای نگهبانی، انبارداری و دفاتر اداری، آسیب شدید به واحدهای آبساز و هواساز، تخریب ورودی واحد آبساز و شکستن تمام شیشهها، تخریب ساختمان آزمایشگاه و از کالیبره خارج شدن تجهیزات حساس، تخریب پاسیوی پشتبام، دفاتر اداری و بخش مدیریت... این یعنی اختلال جدی در چرخه تولید دارو، حتی پس از پایان حملات.
برآورد اولیه نشان میدهد بازسازی خطوط تولید حداقل یک ماه زمان میبرد؛ یعنی یک ماه توقف در تولید داروهایی که بسیاری از بیماران بهصورت حیاتی به آنها وابستهاند.
و اما حمله و آسیبدیدن انستیتو پاستور ایران، نهتنها تخریب یک ساختمان پژوهشی، بلکه حمله به قلب نظام سلامت کشور است. پاستور، قدیمیترین و معتبرترین مرکز پژوهشهای میکروبیولوژی، بیماریهای عفونی و تولید واکسن در خاورمیانه، ستون فقرات مبارزه با بیماریهای واگیردار است.
هدف قراردادن چنین مرکزی، از منظر استانداردهای بینالمللی، حمله به توانایی یک ملت برای دفاع زیستی از خود محسوب میشود.
این مرکز در طول یک قرن گذشته، از کنترل بیماریهای عفونی گرفته تا شناسایی پاتوژنهای کشنده و تولید واکسنهای حیاتی، نقش کلیدی داشته است. آسیب به چنین مجموعهای، بهطور مستقیم امنیت سلامت میلیونها نفر را تهدید میکند.
براساس کنوانسیونهای ژنو و پروتکلهای الحاقی، مراکز درمانی، دارویی، پژوهشی و امدادی دارای حفاظت مطلق هستند. هدف قرار دادن تأسیسات وابسته به هلال احمر و یک نهاد علمی مانند انستیتو پاستور، اقدامی است که هیچ توجیهی نمییابد؛ زیرا این مراکز، بهطور ذاتی و ماهیتی، غیرنظامیاند.
حمله به خطوط تولید دارو و مراکز پژوهشی، اقدامی است که پیامدهای آن از مرزهای یک کشور فراتر میرود. در جهانی که بیماریهای واگیردار میتوانند در چند ساعت از مرزها عبور کنند، تخریب چنین مراکزی، ضربهای است علیه تمام قواعد انسانی که برای حفاظت از جان انسانها وضع شده است.
این حملات نهتنها واکنش فوری، بلکه پرسشگری جدی جامعه جهانی را میطلبد.چگونه در قرن بیستویکم، مهمترین زیرساختهای سلامت یک کشور هدف قرار میگیرند و هیچ سازوکار بینالمللی از آنها محافظت نمیکند؟
