فارس: زهرا پناهی استاد بیماری زنان و زایمان دانشگاه علوم پزشکی تهران در شبکه سلامت بیان کرد: کیسه آب، غشای حیاتی که جنین را در دوران بارداری احاطه کرده و حاوی مایع آمنیوتیک است، نقشی اساسی در رشد و بقای جنین ایفا میکند. اما پارگی این کیسه، به ویژه در زمان نامناسب، میتواند نگرانیهای جدی برای مادر و نوزاد به همراه داشته باشد.
وی ادامه داد: یکی از چالشهای اصلی در تشخیص پارگی کیسه آب، شباهت علائم آن با بیاختیاری ادرار است که به ویژه در ماههای پایانی بارداری شایع است. به همین دلیل، معاینه دقیق و استریل توسط پزشک برای تأیید خروج مایع از رحم، امری ضروری است.
پناهی تصریح کرد: در کنار معاینه بالینی، روشهای تشخیصی کمکی نظیر آزمایشهای آزمایشگاهی و سونوگرافی نیز برای حصول اطمینان بیشتر به کار گرفته میشوند.
فوق تخصص زنان تاکید کرد: اهمیت پارگی کیسه آب به زمان وقوع آن بستگی دارد. پس از هفته ۲۶ بارداری، زمانی که جنین به عنوان قابل حیات تلقی میشود (با وزن تقریبی ۷۵۰ گرم)، پارگی کیسه آب نیازمند توجه ویژهای است. در صورتی که پس از این هفته، کیسه آب پاره شود و مادر وارد فاز زایمان نشود، رویکرد درمانی شامل موارد زیر خواهد بود.
وی با اشاره به روش های درمانی ابراز کرد: آنتیبیوتیکتراپی: برای مقابله با هرگونه عفونت احتمالی.کورتیکواستروئیدها: برای تسریع در بلوغ ریههای جنین است.هچنین برای حفظ وضعیت جنین تا زمان نزدیک شدن به زایمان طبیعی عواقب پارگی کیسه آب پیش از هفته ۲۶پارگی کیسه آب پیش از هفته ۲۶ بارداری، وضعیت بحرانیتری را رقم میزند.
پناهی افزود: در این شرایط، کمبود مایع آمنیوتیک میتواند منجر به مشکلات جدی نظیر عدم تکامل ریهها و ناهنجاریهای اندامی در جنین شود. در موارد حاد، با در نظر گرفتن عدم حیات جنین و خطر عفونت برای مادر، پزشکان ممکن است توصیه به ختم بارداری کنند.
وی متذکر شد: تعیین علت قطعی برای پارگی کیسه آب دشوار است، اما عوامل خطرزای متعددی شناسایی شدهاند. سابقه زایمان زودرس، عفونتهای فعال (به ویژه عفونتهای ادراری)، و همچنین عواملی چون ایستادن طولانی مدت، فعالیت بیش از حد، ورزشهای سنگین و استرس، میتوانند احتمال وقوع این اتفاق را افزایش دهند.
