به گزارش ایرنا از جمعیت هلالاحمر؛ پیرحسین کولیوند بدرقه آقای شهید ایران را فراتر از مرزهای ایران، در نجف اشرف، اینگونه روایت کرد: در میان انبوه جمعیتی که از کوچههای نجف اشرف تا صحنهای مطهر موج میزد، بیش از هر چیز، محبت بیپیرایه مردم عراق به رهبر شهید، قلب هر بینندهای را به لرزه درمیآورد. من در تمام مسیر تشییع، تنها یک حقیقت را با تمام وجود لمس کردم؛ رهبر شهید، فقط متعلق به یک ملت نبود، بلکه عزت و کرامت امت اسلامی را نمایندگی میکرد.
هر جا که قدم میگذاشتم، مردم عراق با چشمانی اشکبار به استقبالم میآمدند. پیرمردی از اهالی نجف دستم را محکم گرفت و گفت: «والله، ما امروز یتیم شدهایم. رهبر شهید فقط رهبر شما نبود؛ او عزت همه مسلمانان بود.» هنوز بغض در گلو داشت که جوانی از میان جمعیت گفت: «به خدا قسم، ما خود را صاحب اصلی این عزا میدانیم. او شرف و غیرت را به امت اسلام بازگرداند.»
در طول مراسم، بارها و بارها با جملهای مشترک روبهرو شدم؛ هر کس مرا میدید، پیش از هر سخنی تسلیت میگفت؛ اما این تسلیت، فقط یک تعارف نبود. از عمق جان سخن میگفتند. گویی عزیزترین فرد خانواده خود را از دست داده بودند. زنان، مردان، جوانان و سالخوردگان، همه با اشک و اندوه از رهبر شهید یاد میکردند و میگفتند: «او از حریم اسلام دفاع کرد؛ اگر امروز مسلمانان در برابر دشمنان سر بلند میکنند، بخشی از این عزت، مرهون ایستادگی اوست.»
در مسیر تشییع، جوانی از شهر بصره با صدایی لرزان گفت: «ما هرگز خدمات او را فراموش نمیکنیم. روزهایی که تروریسم، امنیت عراق را تهدید میکرد، نام و راه رهبر شهید برای ما امیدآفرین بود. امروز آمدهایم تا بگوییم وفاداری ما به این راه، پایان نخواهد یافت.»
یکی دیگر از زائران که از کربلا آمده بود، در حالی که اشک از چشمانش جاری بود، گفت: «او مرز میان ایران و عراق را برداشت؛ دلهای ما را به هم نزدیک کرد. ما برای یک شخصیت سیاسی عزاداری نمیکنیم؛ برای مردی عزاداریم که عزت اسلام را زنده نگه داشت.»
آنچه بیش از هر چیز مرا متأثر کرد، این بود که مردم عراق از روی تکلیف یا ملاحظات رسمی سخن نمیگفتند؛ حرف دلشان را بر زبان میآوردند. محبت آنان، صادقانه و بیواسطه بود. هر بار که با من روبهرو میشدند، گویی میخواستند بخشی از اندوه خود را تقسیم کنند. بارها شنیدم که میگفتند: «سلام ما را به مردم ایران برسانید و بگویید ما نیز در این مصیبت شریکیم.»
نجف اشرف در آن روز، فقط میزبان یک مراسم تشییع نبود؛ صحنه نمایش وحدت امت اسلامیبود. حضور گسترده مردم عراق، از اقوام، شهرها و جریانهای مختلف، نشان داد که شخصیتهای بزرگ، فراتر از مرزهای جغرافیا در دل ملتها جای میگیرند. آن روز، اشکهای مردم عراق، زبان مشترک عشق، وفاداری و قدردانی بود؛ اشکهایی که روایت میکرد رهبر شهید، نه فقط برای ایران، بلکه برای همه آزادگان منطقه، نماد عزت، شرف و غیرت است.»
