فیلم/ پسر نابینا با صدای طلایی اش وایرال شد؛ کلیپی که میلیون ها بار دیده شد
«جنگ را از زیر باد کولر نمی توان فرمان داد.» این جمله، محور یادداشتی است که حشمت اله کاظمی راد، کارشناس سیاسی، در واکنش به انتقادها درباره توقف عملیات نظامی منتشر کرده و در آن از واقعیت های کمتر دیده شده میدان نبرد، از گرمای بالای ۵۰ درجه تا ساعت ها آماده سازی تجهیزات و فشار سنگین بر نیروهای عملیاتی، سخن گفته است.
سحرگاه پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۵، ایران یکی از سنگین ترین پاسخ های موشکی و پهپادی خود را به دشمن انجام داد. آنچه در رسانه ها دیده شد، تنها چند دقیقه از لحظه اصابت یا پرتاب بود؛ اما آنچه دیده نشد، ساعت ها و شاید روزها تلاش بی وقفه انسان هایی بود که در گرمای طاقت فرسای جنوب کشور، زیر آفتاب سوزان و در آماده باش کامل، مقدمات این عملیات را فراهم کردند.
کسانی که در فضای مجازی موجی از اظهار نظرها شکل می دادند و نق می زدند چرا عملیات متوقف شد و چرا جنگ ادامه پیدا نکرد. پرسشی که پاسخ آن را باید نه پشت صفحه تلفن همراه، بلکه در واقعیت میدان عملیات جست وجو کرد.
جنگ، برخلاف تصور بسیاری، تنها لحظه شلیک موشک نیست؛ بخش عمده آن، کار، صبر، انضباط، محاسبه و تحمل شرایطی است که کمتر دوربینی آن را ثبت می کند.
جنوب ایران در روزهای تیرماه، یکی از دشوارترین اقلیم های عملیاتی جهان را دارد. دمای هوا در برخی نقاط به بیش از ۵۰ درجه سانتی گراد می رسد و رطوبت سنگین سواحل خلیج فارس، فشار گرمایی را به مراتب بیشتر می کند. آسفالت گاهی تا حدود ۷۰ درجه داغ می شود و بدنه خودروهای فلزی به اندازه ای گرم است که لمس آن بدون دستکش دشوار است.
در چنین شرایطی، نیروهای عملیاتی باید با لباس رزمی، جلیقه، کلاه ایمنی، تجهیزات ارتباطی و سایر ملزومات مأموریت، ساعت های طولانی کار کنند. هر حرکت، هر جابه جایی و هر دقیقه حضور در فضای باز، مصرف آب بدن را افزایش می دهد و توان جسمی را کاهش می دهد. در اینجا، دشمن فقط آن سوی مرز نیست؛ گرما نیز به یک عامل فرساینده تبدیل می شود.
آماده سازی سامانه های موشکی و پهپادی نیز کاری نیست که با فشار دادن یک دکمه انجام شود. استقرار تجهیزات، جابه جایی دقیق، کنترل های فنی، آزمایش سامانه ها و اجرای کامل دستورالعمل های ایمنی، همگی نیازمند تمرکز، آرامش و هماهنگی بالا هستند. در دمای بالای ۵۰ درجه، حفظ همین تمرکز خود بخشی از نبرد است.
تجهیزات نیز از فشار اقلیم در امان نیستند. گرمای شدید، گرد و غبار، رطوبت و هوای شوری ساحلی، عمر و کارایی بسیاری از سامانه ها را تحت تأثیر قرار می دهد و نگهداری مستمر را به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل می کند.
به همین دلیل، بسیاری از فعالیت های سنگین در چنین مناطقی معمولاً در ساعات شب یا نزدیک سحر انجام می شود؛ زمانی که هوا اندکی قابل تحمل تر است. اما عملیات شبانه نیز آرامش به همراه ندارد. تاریکی، محدودیت دید، نیاز به هماهنگی بیشتر و حساسیت بالای ایمنی، هر مأموریت را پیچیده تر می کند.
کسانی که از آسایش خانه و زیر باد کولر، ادامه بی وقفه جنگ را مطالبه می کنند، معمولاً فقط لحظه شلیک را می بینند. آن ها صدای انفجار را می شنوند، اما صدای نفس های سنگین نیروهایی را که ساعت ها در گرمای سوزان کار کرده اند، نمی شنوند. تصویر پرتاب موشک را می بینند، اما انبوه تلاش های فنی، لجستیکی و انسانی پیش از آن را نمی بینند.
در هر ارتش حرفه ای، موفقیت تنها به قدرت آتش وابسته نیست؛ حفظ آمادگی رزمی، مراقبت از نیروهای انسانی، نگهداری تجهیزات، مدیریت منابع و انتخاب زمان مناسب برای اقدام نیز بخشی از قدرت نظامی است. فرماندهی موفق، آن نیست که صرفاً دستور شلیک بدهد؛ فرماندهی موفق، توان رزمی را برای امروز، فردا و روزهای پس از آن نیز حفظ می کند.
بنابراین، قضاوت درباره ادامه یا توقف یک عملیات نظامی، نباید از روی احساسات یا هیجان لحظه ای باشد. تصمیم های بزرگ نظامی حاصل محاسبات پیچیده ای است که جان انسان ها، آمادگی نیروها، وضعیت تجهیزات، شرایط محیطی و اهداف راهبردی را هم زمان در نظر می گیرد.
اگر سحرگاه ۱۸ تیر، پاسخ سنگینی به دشمن داده شد، باید به یاد داشت که پشت آن پاسخ، انسان هایی ایستاده بودند که شاید ساعت ها در گرمای بالای ۵۰ درجه، با خستگی، کم آبی، بی خوابی و فشار روانی دست و پنجه نرم کرده بودند تا آن عملیات با موفقیت انجام شود.
احترام به آن تلاش، تنها با تشویق به ادامه جنگ سنجیده نمی شود؛ بلکه با درک بهایی است که برای هر ساعت آمادگی و هر عملیات موفق پرداخت می شود. جنگ را نباید از پشت صفحه تلفن همراه یا زیر باد کولر فرمان داد؛ جنگ را کسانی اداره می کنند که در میدان، هم با دشمن می جنگند و هم با اقلیمی که گاهی به اندازه دشمن، طاقت فرسا و بی رحم است.
