به گزارش مشرق، در شرایطی که ملت ایران در وضعیت سوگ و وداع تاریخی با آقای شهید ایران بود و مردم عراق نیز در یک بعثت باشکوه، دلدادگی خود را به قائد شهید امت اسلامی ابراز میکردند، آنکارا بیتوجه به شرایط منطقه و بیاعتنا نسبت به احساسات ملت های مسلمان، از جمله ملت بزرگ و مسلمان ترکیه، خود را در حد میزبان شرورترین دشمن امت اسلامی و منفورترین موجود روی زمین تقلیل داد.
این در حالی است که ترکیه و ایران روابط دوستانه و برادرانهای داشتهاند و در سطح خوبی هم در مراسم ادای احترام به رهبر شهید انقلاب شرکت کرد و از این حیث مراتب قدردانی ملت ایران را به خود جلب کرد. ضمن اینکه ابراز ارادت مردم بزرگ و فهیم ترکیه نسبت به مقام شامخ رهبر شهید همواره برای ایرانیان امری واضح و بسیار ارزشمند بوده است.
مشارکت گروهها و شخصیتهای محترم ترکیهای در آیین وداع با رهبر شهید نیز بسیار ممتاز و شاخص بود. اتفاقا همین امر، این توقع مضاعف را ایجاد کرد که دولتمردان ترکیه در حرمتگذاری به احساسات و خواست مردم خودشان هم که شده، از میزبانی موجود رذلی چون ترامپ خودداری کنند.
ما به خوبی میدانیم که عضویت ترکیه در پیمان ناتو (که اکنون به نحو واضحی به یک ائتلاف ضد امت اسلامی و تامینکننده منافع امنیتی صهیونیستها تبدیل شده است) آداب و لوازمی دارد اما این را نیز همه میدانند که ترکیه به راحتی میتوانست با استناد به شرایط منطقه و در راستای حرمتگذاری به سوگ بزرگ امت اسلامی و مردم نجیب همسایه، از میزبانی اجلاس سران ناتو عذرخواهی کند.
اما شوربختانه، تصمیمگیران دولت ترکیه ننگ میزبانی از قاتلی خونخوار که دستانش به خون پاکترین انسانهای ایرانی و نیز صدها هزار فلسطینی و لبنانی و سوری و ... آلوده است را به جان خریدند.
متاسفانه آنچه که اتفاق افتاد، یعنی نفس حضور شیطان سیاهدلی چون ترامپ در آنکارا، فینفسه لکه سیاه تاریخی بر دامان ترکیه نشاند. اما سیاهتر از آن، صدور فرمان حملات وحشیانه علیه ایران از سوی ترامپ ملعون در آنکارا بود.
اینکه پیام تهدید و توهین و تجاوز رئیس جمهور خبیث آمریکا علیه ایران اسلامی، از پایتخت یک کشور بزرگ اسلامی و همسایه به جهان مخابره شد، برای کل جهان اسلام ننگآور است و قطعا مردمان فهیم ایران و ترکیه، هیچیک، این تحول بسیار نامبارک را فراموش نخواهند کرد.
ایرانیان فراموش نخواهند کرد که همزمان که دولت و مردم بزرگ و کریم عراق پیکر پاک بزرگمرد جهان اسلام را بر روی دستهای با محبتشان تشییع میکردند، دولت ترکیه در حال تیمارداری شقیترین موجود روی زمین و منفورترین جنایتکار نزد همه جهانیان بود.
اما یک سوال باقی میماند: دستگاه دیپلماسی ما کجا بود؟ سفارت ایران در آنکارا چه کرد؟ آیا به عنوان نماینده ملت ایران در عرصه دیپلماسی، برای بر حذر داشتن ترکیه از میزبانی قاتل یکی از بزرگترین فرزندان ایران زمین در طول تاریخ، به اندازه کافی تلاش کرد؟
