فرارو- عبور از لبه پرتگاه جنگ و برقراری آتشبس شکننده میان ایران و ایالات متحده (ژوئیه ۲۰۲۶/ تیر ۱۴۰۵)، اگرچه در عرصه بینالمللی با امیدواریهایی برای احیای دیپلماسی همراه شد، اما در سیاست داخلی، آرایش تقابلی جدیدی را رقم زده است.
به گزارش فرارو، جریانهای رادیکال که حیات سیاسی خود را در انسداد دیپلماتیک و تداوم بحران تعریف کردهاند، شمشیر را برای دستگاه دیپلماسی از رو بستهاند. این اقلیت پرنفوذ، بیاعتنا به فرسایش شدید اقتصادی و تابآوری رو به افول جامعه، حملات بیسابقهای را علیه تیم مذاکرهکننده و رویکرد تنشزدایی دولت تدارک دیدهاند؛ کارشکنیهایی که هدف آشکار آن، مسدود کردن هرگونه مسیر تعامل و بازگرداندن سایه جنگ بر سر کشور است.
در چنین فضایی که صدای منافع ملی در هیاهوی شعارهای هیجانی گم میشود، کالبدشکافی رفتار این جریانهای ضدتوسعه اهمیتی دوچندان مییابد.
محمدتقی فاضل میبدی، استاد حوزه علمیه قم و فعال سیاسی اصلاحطلب، در گفتوگو با فرارو، به تحلیل ریشهها و تبعات این تندرویها پرداخته است. او با هشداری صریح نسبت به همسویی ناآگاهانه این گروهها با راهبرد منطقهای تلآویو، تاکید میکند که اصرار بر تداوم تنش، عملاً چوب حراج زدن به امنیت و سرمایههای ملی است.
میبدی از دولت و تیم مذاکرهکننده میخواهد تا پیش از تحمیل هزینههای غیرقابل جبران بر کشور، قاطعانه در برابر این جریان بایستند و حامیان پشتپرده آنها را رسوا کنند.
محمدتقی فاضل میبدی در خصوص اعتراضات تندروها نسبت به هر نوع دیپلماسی در قبال آمریکا گفت: «گروهی که جلو افتاده و شعار «نه صلح و نه سازش» میدهند، نه دانش و معلومات سیاسی دارند و نه دنیا را میشناسند. اینها حتی منافع ملی را نیز نمیشناسند.»
وی افزود: «اما مهمتر از خود این فریادزنها، باید دید پشت سر اینها چه افرادی به عنوان حامی حضور دارند که میخواهند کشور همیشه در حالت جنگ باشد. من معتقدم، بخش مهمی از پشتپرده این نوع رفتارها با آنچه اسرائیل و موساد مایل است در کشور ما رخ دهد، همخوانی دارد.»
این استاد حوزه علمیه خاطرنشان کرد: «تنشهای جدید در خلیج فارس که به شهادت شماری از هموطنانمان نیز منتهی شد، چه کسانی را خوشحال و ذوقزده میکند؟ در شرایطی که مراسم تشییع رهبری در حال برگزاری بود و بهویژه زمانی که پیکر رهبر شهید در عراق تشییع میشد، ناآرامی نظامی برای چه گروههایی دستاورد داشت؟ از همان لحظه اول انعقاد تفاهمنامه، اسرائیل در تلاش بود تفاهمنامه به جایی نرسد و جنگ مجدد شروع شود.»
میبدی تصریح کرد: «اینکه کشور ما درگیر جنگ باشد، پلها و زیرساختها آسیب ببینند و منافع ملی به وضوح نقض شود، نمیتواند برای هیچ ایرانی دلسوزی خوشایند باشد. جنگ چیزی به جز تخریب و تحمیل هزینه به دولت و ملت ندارد.»
این فعال سیاسی با اشاره به حملات مشخص و هدفمند به سران تیم مذاکره گفت: «گروهی که به دنبال مذاکره و تفاهم است، از آقای پزشکیان و عراقچی تا آقای قالیباف، باید محکم در برابر جریان تندرو بایستد. این گروه تندرو اصلاً مفهوم عبارت «یا لثارات» را نمیفهمند و باید در برابر این جریانها ایستاد.»
وی در ادامه افزود: «تاسف من به سمت افرادی است که به تحصیلکرده هستند و در کانونهای قدرت هم حضور دارند، اما باز هم مدافع جنگ هستند. جنگ زمانی مفید است که نتیجهای قابل پیشبینی و موثر برای کشور ما داشته باشد. اما اگر قرار باشد بینتیجه بجنگیم یا نتیجه کافی نگیریم، تکلیفمان مشخص است؛ وای به حال زمانی که نتیجه جنگطلبی فقط ضرر برای کشورمان باشد.»
میبدی درباره تبعات اقتصادی درگیریها هشدار داد: «اصلاً صحبت از جنگی که مخل زندگی مردم باشد، حرام است. جنگ ۱۲ روزه، جنگ رمضان و حملات اخیر در سواحل جنوب، اگرچه با شجاعت و رشادت نیروهای مسلح پاسخ داده شد، اما به هرحال شهدای زیاد و ویرانیهایی در بخشهای صنعتی و زیرساختی کشور ایجاد کرد.»
وی تاکید کرد: «نمیتوانیم نسبت به نقش جنگ در افزایش تورم و گرانی و تشدید مشکلات اقتصادی بیتفاوت باشیم. به همین دلیل است که معتقدم وظیفه آقای پزشکیان است که محکم در برابر گروه اقلیتی تندرو بایستد و پشتپردهایها را برملا کند.»
این استاد حوزه علمیه با تشبیه وضعیت موجود به یک زخم باز که نیاز به درمان دارد، گفت: «این وضعیت مثل یک زخم باز است؛ نمیشود که نه جنگ باشد نه صلح واقعی. این وضعیت بسیار خطرناک است. خسارات اقتصادی و سیاسی وضعیت موجود به شکل توأمان، مردم را تحت فشار قرار میدهد.»
وی افزود: «اغلب افرادی که شعار جنگ میدهند، هیچ درکی از مفهوم جنگ و خسارات آن ندارند؛ در عافیت قرار دارند یا فرزندانشان مهاجرت کردهاند و دغدغه آسیب به خانواده هم ندارند. اکثر مردم کشور ما تحت فشار تورم قرار دارند و اگر قرار است ترک مخاصمه نشود، آسیب میبینند.»
میبدی صراحتاً بیان کرد: «خوب است آقایانی که عاشق جنگ هستند، یک رفراندوم درباره جنگ بگذارند تا مردم آزادانه رای دهند و معلوم شود چند درصد خواهان جنگ هستند. عدهای معدود که تریبوندار هستند و متاسفانه صداوسیما را هم در اختیار دارند، سعی دارند با شعار دادنهای خود اینطور وانمود کنند که همه مردم طالب جنگ هستند.»
وی در پایان خاطرنشان کرد: «اما همه کشور خواهان جنگ نیستند. ما ۹۰ میلیون ایرانی هستیم با سلایق گوناگون. بسیاری از نخبگان جامعه اصلاً به صداوسیما دعوت نمیشوند یا علاقهای ندارند حاضر باشند. آنها با هزاران دلیل عقلانی با جنگ مخالفند. چرا تندروها صدای اینها را نمیشنوند؟ ما نباید در زمین اسرائیل و علیه کشور خودمان بازی کنیم.»
