قبل از یورو ۲۰۲۴ فشار زیادی روی فدراسیون فوتبال اسپانیا و انتخاب تازهاش برای نیمکت لاروخا بود. لوئیز دلافوئنته سرمربی جوانانی بود که وقتی خود به تیم بزرگسالان آمد، آنها را به ترکیب اصلی آورد و دیدیم که اسپانیا با چه نمایشهای زیبا و با اقتدار، قهرمان اروپا شد.
با آن کارنامه و با اتفاقات بعدی، همه از اسپانیا و دلافوئنته توقع قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶ داشتند. توقعی به حق، چرا که اسپانیا علاوه بر باشگاهها و لیگ قوی، شخصیت قهرمانی داشته و حالا در کنار هماهنگی تیمی ایدهآل، لشکری از ستارهها را هم در اختیار دارد. تیمی که میتواند دو بار فرانسه فعلی، با دو فینال متوالی جام جهانی را ببرد، قطعاً شایسته قهرمانی است.
اسپانیا در این جام بخش عمدهای از ستارههای یورو را با آن آمادگی دراختیار نداشت. یامال آرام آرام به ترکیب اضافه شد و از نیکو ویلیامز نیز خبری نبود. با این وجود اویارزابال و دنی اولمو جور ستارههای یورو را در خط حمله کشیدند. اسپانیا بازی به بازی بهتر شد و برابر همین بلژیک، نمایش خیره کننده از هماهنگی تیمی به جا گذاشت.
اما همین مدعی قهرمانی برابر پرتغال تا واپسین ثانیههای مسابقه مساوی کرده بود. اتفاقی که در بازی با بلژیک نیز تکرار شد و در هر دو مسابقه، دلافوئنته به لطف تعویضهای درخشان و نیمکت خارقالعادهاش به پیروزی رسید. میگل مورینو در یورو برابر آلمان به زمین آمد و دقایق آخر گل زد تا بازی به پنالتی نرود.
در جام جهانی نیز او برابر پرتغال و سپس بلژیک -در یک هشتم و یک چهارم نهایی- نیمه دوم به زمین آمد و دوباره کارش را کرد تا با گلهای او، اسپانیا از سد هر دو حریف گذشته و حالا رقیب فرانسه در نیمه نهایی باشد. در حقیقت دلافوئنته مزد انتخابهای درست خود برای نیمکت اسپانیا را گرفت.
شاید اگر نگاه دلافوئنته مثل خیلی از مربیان ایرانی به فقط ۱۱ بازیکن اصلی بود، اسپانیا زودتر از اینها از کنار رفته بود. اما کسی که شجاعت جوانگرایی در تیمی به بزرگی اسپانیا را دارد، قطعاً میداند که در یک تورنومنت طولانی مثل جام جهانی باید بازیکنانی را با خود برای نیمکت ببرد که در مواقع لازم بتوانند گره از کارش باز کنند.
دلافوئنته با این کار درس بزرگی به مربیان همه دنیا و ما داد. حالا یامال و نیکو ویلیامز دوباره کم کم به روزهای اوج برمیگردند. پدری و میگل مورینو از روی نیمکت به زمین میآیند و سرنوشت دو بازی مهم را تغییر میدهند و در این رقابت تنگاتنگ، هیچکس حاشیه تمنیت نداشته و باید همیشه در بهترین فرم خود باشند. همه اینها یعنی فوتبال دیگر فقط ۱۱ نفر و ارنج اولیه نیست.
قابل توجه آقای قلعه نویی که بازیکنانی را به جام جهانی برد که حتی ثانیهای به درد بازی نخوردند! البته که همین نشستن روی نیمکت و بودن در فهرست جام جهانی کلی روی رقم قرارداد بازیکنان تاثیر دارد!
