عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - ورزشگاه مرسدس بنز آتلانتا بار دیگر میزبان یکی از بزرگترین کلاسیکهای تاریخ فوتبال جهان بود؛ جدالی که بیش از شصت سال خاطره، از جام جهانی ۱۹۶۶ تا «دست خدا» و «گل قرن» مارادونا را با خود حمل میکرد. این بار اما همه نگاهها به مردی بود که شاید آخرین جام جهانی دوران حرفهای خود را تجربه میکرد؛ لیونل مسی.
نیمه نخست بیشتر یک جنگ تاکتیکی بود تا یک مسابقه پرموقعیت.
انگلیس با هدایت توماس توخل تلاش میکرد با دکلان رایس و جود بلینگام، جریان بازی آرژانتین را در مرکز میدان متوقف کند و اسکالونی نیز با حفظ مالکیت و گردش توپ، به دنبال شکستن نظم دفاعی سهشیرها بود.
در این میان، خولیان آلوارز خطرناکترین بازیکن زمین بود. مهاجم آرژانتین در دقیقه ۴۷ با حرکتی انفرادی وارد محوطه جریمه شد اما جوردن پیکفورد با واکنشی عالی نخستین موقعیت جدی مسابقه را مهار کرد. چند ثانیه بعد نیز ضربه دوم آلوارز از کنار دروازه به تور بیرونی برخورد کرد.
انزو فرناندز هم در دقیقه ۳۹ شانس خود را از پشت محوطه امتحان کرد اما توپ با اختلافی اندک از بالای دروازه بیرون رفت تا نیمه نخست بدون گل به پایان برسد.
شروع نیمه دوم با جسارت بیشتر انگلیس همراه بود.
سهشیرها در دقیقه ۵۵ روی سریعترین حمله خود به گل رسیدند. مورگان راجرز از سمت راست با ارسالی دقیق توپ را به تیر دوم فرستاد و آنتونی گوردون با ضربهای یکضرب، دیبو مارتینز را مغلوب کرد تا انگلیس یک بر صفر پیش بیفتد.
گل گوردون، شاگردان توخل را در آستانه نخستین فینال جام جهانی پس از سال ۱۹۶۶ قرار داد.
پس از دریافت گل، آرژانتین کاملاً جلو کشید.
در دقیقه ۵۸، جد اسپنس با تکلی استثنایی مانع از شوت جولیانو سیمئونه شد و تنها چند دقیقه بعد، انزو فرناندز با شوتی خطرناک دروازه انگلیس را تهدید کرد که توپ از بالای تیرک عبور کرد.
دقیقه ۶۹، لیونل مسی یکی از زیباترین ارسالهای مسابقه را روی دروازه فرستاد اما ضربه سر نیکو گونزالس با واکنش فوقالعاده پیکفورد مهار شد.
حملات آرژانتین ادامه داشت. در دقیقه ۷۶، سانتر رودریگو دیپل روی سر الکسیس مکآلیستر نشست اما ضربه او به تیر عمودی دروازه برخورد کرد. یک دقیقه بعد نیز مکآلیستر دوباره با ضربه سر شانس خود را امتحان کرد که این بار هم پیکفورد ناجی انگلیس شد.
به نظر میرسید دروازه سهشیرها طلسم شده است.
اما نابغهها برای شکستن طلسمها متولد شدهاند.
در دقیقه ۸۵، لیونل مسی پشت محوطه جریمه صاحب توپ شد. او با یک مکث کوتاه و نگاهی که فقط خودش میتوانست داشته باشد، توپ را دقیقاً در مسیر حرکت انزو فرناندز قرار داد.
هافبک آرژانتین بدون معطلی با شوتی سهمگین و غیرقابل مهار، توپ را به گوشه دروازه فرستاد تا همه چیز دوباره مساوی شود.
این تنها یک پاس گل نبود؛ یادآوری دوباره این حقیقت بود که حتی در ۳۹ سالگی، بازی هنوز با ذهن لیونل مسی تعریف میشود.
وقتی همه منتظر وقتهای اضافه بودند، آرژانتین آخرین حمله خود را آغاز کرد.
در دومین دقیقه از وقتهای تلفشده، مسی بار دیگر توپ را در سمت راست در اختیار گرفت. او بدون شتاب، سرش را بالا آورد و سانتری بینقص به تیر دوم ارسال کرد.
جایی که لائوتارو مارتینز، بالاتر از مدافعان انگلیس، با ضربه سری دقیق توپ را به تور دروازه چسباند.
ورزشگاه مرسدس بنز منفجر شد.
در عرض کمتر از هفت دقیقه، آرژانتین از حذف تا صعود به فینال حرکت کرده بود؛ فقط به لطف شماره ۱۰.
انگلیس در دقایق پایانی هرچه داشت روی دروازه آرژانتین ریخت اما دیبو مارتینز و خط دفاع آلبیسلسته اجازه خلق موقعیت جدی را ندادند.
با سوت پایان مسابقه، بار دیگر حسرت قهرمانی جهان برای سهشیرها ادامه یافت؛ حسرتی که حالا شصت ساله شده است.
جود بلینگام، دکلان رایس و هری کین تا آستانه فینال پیش رفتند اما باز هم فوتبال روی تلخ خود را به انگلیس نشان داد.
آرژانتین حالا تنها یک مسابقه تا دفاع از عنوان قهرمانی فاصله دارد.
اسپانیای لوئیس دلافوئنته، که با فوتبال مالکانه و نمایشهای تاکتیکی خود فرانسه را کنار زد، آخرین مانع لیونل اسکالونی و شاگردانش خواهد بود.
یک سو، نسل طلایی جدید فوتبال اسپانیا با ستارگانی مانند لامین یامال، رودری و پدری.
و سوی دیگر، مردی که انگار هنوز قوانین زمان شامل حالش نمیشود.
لیونل مسی در این نیمهنهایی گل نزد، اما دو پاس گل او کافی بود تا یک بار دیگر ثابت کند تفاوت اسطورهها با دیگران، در لحظههایی است که همه چیز غیرممکن به نظر میرسد.
آرژانتین دوباره به فینال رسید؛ و شماره ۱۰، باز هم امضای خود را زیر یکی از بزرگترین شبهای تاریخ آلبیسلسته گذاشت.
