به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،شب جمعه، حرم مطهر امام رضا(ع) رنگ و بوی دیگری داشت. شب هفتم شهادت رهبر شهید، صحنهای رضوی مملو از عاشقانی بود که از دور و نزدیک آمده بودند تا در کنار مضجع نورانی امام رئوف(ع)، هم عزای سیدالشهدا(ع) را برپا دارند و هم با رهبر شهید انقلاب اسلامی وداعی دوباره کنند؛ وداعی که در آن اشک، حماسه و پیمان، در هم آمیخته بود.
شب از نیمه گذشته بود، اما گویی خواب از چشم این ملت رخت بربسته بود. انگار شهادت رهبر شهید، خون تازهای در رگهای مردم جاری کرده بود؛ مردمی که داغدار فرماندهان، دانشمندان، جوانان مظلوم و همه شهدای این راه بودند و با دلی سرشار از اندوه و اراده، خود را به حرم امام رضا(ع) رسانده بودند.
در میان نوای مرثیهها و زمزمه زیارت، پیر و جوان، زن و مرد، شانه به شانه یکدیگر ایستاده بودند. آمده بودند تا بگویند این داغ، آنان را از میدان خارج نمیکند، بلکه استوارتر از گذشته، راه شهیدان را ادامه خواهند داد و اجازه نخواهند داد خون پاک آنان به فراموشی سپرده شود.
شعارها، اشکها و زمزمههای مردم، تنها بیان اندوه نبود؛ بیعتی دوباره با آرمانهای انقلاب اسلامی بود. حاضران با در دست داشتن پرچم سهرنگ ایران در کنار پرچمهای «یا حسین(ع)»، «یا ابوالفضل(ع)» و «یا لثارات الحسین»، صحنهای کمنظیر از پیوند عشق به وطن، ولایت و فرهنگ عاشورا را به نمایش گذاشتند. در میان جمعیت، پرچمهایی با شعار «یا لثارات الخامنهای نیز دیده میشد و کاروانهای زائران همچنان یکی پس از دیگری برای زیارت مزار رهبر شهید وارد میشدند؛ گویی این سیل عاشقان پایانی نداشت.
فضای حرم، آمیختهای از حزن و حماسه بود. اشکها جاری بود، اما در نگاه مردم، عزم و امید موج میزد. آنان آمده بودند تا هم عزاداری کنند و هم پیام ایستادگی را به گوش جهانیان برسانند؛ اینکه ملت ایران، در سختترین روزها نیز دست از آرمانهای خود برنمیدارد.
در آیین بزرگداشت شب هفتم، بارها از ویژگیای یاد شد که نزدیکان و همراهانش آن را بزرگترین افتخار رهبر شهید میدانستند؛ اینکه خود، بانی برگزاری مجالس روضه اهلبیت(ع) بود و زندگیاش با نام و یاد سیدالشهدا(ع) گره خورده بود. از همین رو، بسیاری وداع با او را نیز وداعی با عطر کربلا توصیف میکردند؛ گویی تابوتش نیز بوی روضه میداد و نامش با محرم پیوندی ناگسستنی یافته بود.
سخنران مراسم، شهادت رهبر شهید را رخدادی فراتر از مرزهای ایران دانست و آن را شهادتی در منظومه امت اسلامی توصیف کرد؛ شهادتی که بازتاب آن در ایران، عراق و دیگر کشورهای اسلامی نشان داد پیوند امت با رهبران خود، مرز جغرافیا نمیشناسد. تشییع باشکوه پیکر او در ایران و عراق نیز جلوهای از همین پیوند عمیق و وفاداری ملتها به آرمانهای مقاومت بود.
در واپسین لحظات مراسم، هنگامی که نگاهها به گنبد طلایی امام رضا(ع) دوخته شده بود، عظمت آن صحنه بیش از هر چیز یادآور کلام جاودانه حضرت زینب کبری(س) بود: «ما رأیتُ إلّا جمیلاً.» در میان اشکها، شکوهی وصفناشدنی موج میزد؛ شکوه ملتی که سوگوار است، اما ایستاده؛ داغدار است، اما امیدوار؛ و عزادار است، اما آماده ادامه راه شهیدان.
شب هفتم نیز به پایان رسید، اما عهد مردم پایان نیافت. آنان حرم را با این پیمان ترک کردند که راه شهیدان را ادامه دهند، پرچم ایران و پرچم حسین(ع) را برافراشته نگه دارند و با توکل به خداوند، برای عزت، امنیت و سربلندی ایران اسلامی از هیچ تلاشی دریغ نکنند.
انتهای پیام/282
