به گزارش نامهنیوز، برنهام در نخستین سخنرانی خود بهعنوان رهبر حزب کارگر وعده داد که دولت آینده او به اصول و برنامههای این حزب پایبند خواهد بود و برای حل مشکلات بزرگی که به گفته وی طی دهههای گذشته از سوی سیاستمداران نادیده گرفته شده است، اقدام خواهد کرد.
وی گفت دولت آینده انگلیس مردم و مناطق مختلف کشور را در مرکز تصمیمگیریها قرار خواهد داد و با شجاعت برای اجرای برنامههای خود تلاش خواهد کرد.
برنهام پس از آن رهبری حزب حاکم انگلیس را در اختیار گرفت که حمایت ۳۷۹ نفر از مجموع ۴۰۳ نماینده حزب کارگر در مجلس عوام را به دست آورد. هیچ نامزد دیگری نتوانست حد نصاب لازم را برای ورود به رقابت کسب کند و به همین دلیل، انتخاب رهبر جدید بدون رأیگیری سراسری اعضای حزب انجام شد.
با این حال، معرفی برنهام بهعنوان رهبر حزب کارگر به معنای تصدی فوری مقام نخستوزیری نیست. مرحله نهایی انتقال قدرت دوشنبه ۲۹ تیرماه انجام خواهد شد. استارمر در آن روز استعفای رسمی خود را به چارلز سوم پادشاه انگلیس ارائه میکند و سپس پادشاه از برنهام بهعنوان فردی که قادر به جلب اعتماد مجلس عوام است، خواهد خواست دولت تشکیل دهد.
انتظار میرود برنهام پس از دیدار با پادشاه وارد ساختمان شماره ۱۰ داونینگاستریت شود و روند معرفی اعضای کابینه جدید را آغاز کند.
او در شرایطی سکان دولت انگلیس را به دست میگیرد که حزب کارگر با افت محبوبیت، فشارهای اقتصادی، شکافهای درونحزبی و پیشروی حزب راستگرای اصلاح انگلیس به رهبری نایجل فاراژ روبهروست.
استارمر اول تیرماه اعلام کرد که از رهبری حزب کارگر کنارهگیری میکند و تا تعیین جانشین در مقام نخستوزیری باقی میماند. او در سخنانی مقابل دفتر نخستوزیری گفت پیام حزب را شنیده و دیگر فرد مناسبی برای هدایت کارگر تا انتخابات سراسری سال ۲۰۲۹ نیست.
کنارهگیری استارمر پس از ماهها فشار داخلی در حزب کارگر صورت گرفت. شکستهای سنگین حزب در انتخابات محلی ماه مه، پیشروی حزب اصلاح انگلیس، نارضایتی بخشی از پایگاه سنتی کارگر در مناطق شمالی، انتقادها از سیاستهای رفاهی و اعتراضها به رویکرد دولت لندن در قبال جنگ غزه از مهمترین عواملی بود که موقعیت او را تضعیف کرد.
برنهام که پیشتر شهردار منچستر بود، ماه گذشته با پیروزی در انتخابات میاندورهای میکرفیلد به مجلس عوام بازگشت و راه خود را برای ورود به رقابت رهبری حزب کارگر هموار کرد.
او اکنون وارث دولتی خسته و حزبی فرسوده است که با بحران اعتماد عمومی، فشار هزینههای زندگی، ضعف خدمات عمومی و پرسشهای جدی درباره جهتگیری آینده خود روبهروست.
برنهام باید در فاصله کمتر از سه سال تا موعد انتخابات سراسری، حزب کارگر را از مسیر نزولی نظرسنجیها خارج کند و وعدههای خود درباره احیای اقتصادی، واگذاری اختیارات بیشتر به مناطق و اصلاح خدمات اجتماعی را به نتایج ملموس تبدیل کند.
