به گزارش ایرنا، در روزهایی که فصل برداشت شاتوت به اوج رسیده، سولقان بیش از هر زمان دیگری بوی کار، رونق و زندگی میدهد. برداشت شاتوت در این روستا از خردادماه آغاز میشود و در تیر به اوج میرسد و تا مرداد و شهریور ادامه پیدا میکند، همین چند ماه یکی از مهمترین فصلهای اقتصادی سولقان را میسازد؛ فصلی که در آن باغها پرجنب و جوش میشوند و مغازهها جان میگیرند و خیابانها شاهد رفتوآمد خریدارانی هستند که از تهران و شهرهای مختلف خودشان را به این روستا رساندهاند.
سولقان حالا دیگر فقط یک روستا با باغهای پرمحصول نیست؛ نامش در سالهای اخیر به عنوان قطب تولید شاتوت ایران بر سر زبانها افتاده است، بعد از برگزاری چهار دوره جشنواره شاتوت، این محصول بیشتر از همیشه دیده شد و همین دیدهشدن سولقان را به جایگاهی رساند که امروز میتوان با استناد به آمارهای رسمی جهاد کشاورزی از آن به عنوان تولیدکننده اول شاتوت در ایران یاد کرد؛ روستایی که وارد باشگاه تولید بیش از هزار تن یک نوع میوه شده و حالا با اختلاف در صدر تولید شاتوت کشور ایستاده است.
اما آنچه شاتوت سولقان را خاصتر کرده فقط حجم تولید نیست؛ فعالان این حوزه میگویند کیفیت شاتوت این منطقه با اختلاف چشمگیری از بسیاری از نمونههای دیگر بالاتر است؛ از رنگ و طعم گرفته تا تازگی و بازارپسندی همین موضوع باعث شده حتی از شهرهایی که خودشان هم تولید شاتوت دارند، خریداران عمده و نمایندگان فروش راهی سولقان شوند تا بار مورد نیازشان را مستقیم از این روستا تهیه کنند.
این روزها خیابان ولیعصر سولقان یکی از شلوغترین نقاط روستاست؛ جایی که خریداران تناژ بالا، کسبه، صاحبان آبمیوهفروشیها، قنادیها و دیگر مشاغل مرتبط چشمانتظار رسیدن شاتوت باغداران هستند؛ بسیاری از فروشندگان محلی میگویند دیگر مثل گذشته نیست که شاتوت تا شب روی دستشان بماند یا مجبور شوند خودشان برای فروش، بار را به تهران ببرند، حالا شرایط برعکس شده و بازار، خودش به سولقان آمده است.
تا پیش از برگزاری جشنواره شاتوت، در فصل برداشت بیشتر امید کسبه به گردشگرانی بود که برای خرید به روستا میآمدند، بخش دیگری از محصول هم باید توسط خود باغداران و فروشندگان به بازار تهران منتقل میشد، این کار هم زمان میبرد و هم هزینهبر بود اما حالا شاتوت سولقان چنان شناخته شده که بخش بزرگی از محصول در همان محل و در همان روز به فروش میرسد؛ آنقدر که به گفته اهالی این روزها دیگر شاتوتی به شب نمیرسد.
دهیار سولقان در گفت وگو با ایرنا با اشاره به ظرفیت بالای کشاورزی در روستای سولقان گفت: روستای سولقان در مجموع ۵۵۰ هکتار باغ دارد که بخش عمدهای از آن به تولید شاتوت اختصاص یافته، خوشبختانه شاتوت سولقان از نظر طعم، مزه و کیفیت، جایگاه بسیار ویژهای دارد و به عنوان یکی از محصولات شاخص این منطقه شناخته میشود.
ابراهیم عسگری افزود: بر اساس آمار جهاد کشاورزی، تا سالهای ۹۷ و ۹۸ سالانه حدود ۹۵۰ تن شاتوت در سولقان برداشت میشد، اما پس از برگزاری جشنوارهها و ایجاد رونق اقتصادی برای باغداران و همچنین بانوان فعال در مشاغل خانگی، سطح کاشت این محصول در روستا افزایش پیدا کرد.
عسگری ادامه داد: امروز میزان برداشت سالانه شاتوت در سولقان به بیش از یکهزار تن رسیده که نشاندهنده استقبال باغداران از توسعه این محصول و نقش آن در اقتصاد محلی است.
وی با اشاره به اقدامات دهیاری در سالهای اخیر تصریح کرد: دهیاری سولقان موضوع برندسازی و توسعه کسبوکارهای کوچک را بهطور ویژه دنبال کرده و در حال حاضر، علاوه بر عرضه مستقیم میوه شاتوت، بیش از ۶۰ بانوی صاحب مشاغل خانگی در زمینه تولید فرآوردههای شاتوت از جمله شربت، مربا و ترشی فعالیت دارند.
عسگری خاطرنشان کرد: یکی دیگر از ظرفیتهای فرهنگی و غذایی این محصول، ثبت ملی «شاتوتپلو» در سالهای گذشته است که میتواند به معرفی هرچه بیشتر سولقان و توانمندیهای آن در حوزه گردشگری و محصولات بومی کمک کند.
در سولقان فصل شاتوت فقط فصل برداشت یک میوه نیست؛ فصل رونق است از باغدار و کارگر فصلی گرفته تا کاسب، راننده، خریدار و فروشنده، همه سهمی از این جنبوجوش دارند. سبدهای پر از سطل شاتوت، صف مشتریها، بار زدن جعبهها و دستانی که از تماس مداوم با میوه سرخ شدهاند، همه و همه روایتگر روزهایی هستند که نبض اقتصاد محلی تندتر از همیشه میزند.
دستان قرمز باغداران و کاسبان سولقان، این روزها فقط یک تصویر ساده نیست؛ نشانهای است از زحمت، برکت و بازاری که به پشتوانه کیفیت و شهرت، حسابی جان گرفته است.
سولقان حالا نه فقط در تولید، بلکه در اعتبار و نامآوری هم به جایگاهی رسیده که شاتوتش را به یک برند شناختهشده در ایران تبدیل کرده است.
