حامد قصری که یکی از شاگردان محافل داستانخوانی اخوت بوده است، در گفتوگو با خبرنگار ایسنا گفت: اولین داستانهای اخوت در ایام نوجوانیاش در کانون فکری کودکان و نوجوانان، با تیراژ بالا به چاپ رسید.
بهترین اثر اخوت، "نامها و سایهها"ی او است که به گفته قصری، تمام جوایز داستان نویسی ایران از جمله جایزه گلشیری را برده بود.
بنابر گفتههای شاگرد اخوت، او اوایل در داستاننویسی از هوشنگ گلشیری و بهرام صادقی تاثیر میپذیرفته، ولی بعدها و به مرور زمان قلم خودش را پیدا کرده و نویسنده مستقلی بوده است.
قصری اظهار کرد: فضای نوشتههای این داستاننویس معاصر، اکثرا اصفهان است و نشانهشناسی اصفهان و نقل به تاریخ قاجار و معاصر در داستانهایش وجود دارد.
شاگرد اخوت ضمن بیان این مطلب که "اخوت در زمینه تئاتر هم فعال بوده" گفت: اخوت همیشه بدون هیچ حزب و گروهی، دغدغه ادبیات جدی و هنر داشت.
به نظر قصری "نسلی در خانه محمدعلی اخوت پرورش یافته که امروز داستاننویسهای مطرح ایران هستند و اخوت معلم خوبی برای سه نسل بوده که بصورت خواسته و ناخواسته، در تربیت هنرآموزان داستانی موفق عمل کرده.
وی معتقد است: با رفتن اخوت، اصفهان یکی از داستان نویسهای مهم خود را از دست داد و شاید تا ۱۰۰ سال آینده همانندش را نداشته باشد.
محمدرحیم اخوت، متولد آذر ۱۳۲۴، از نویسندگان ایرانی- اصفهانی است. این نویسنده در کارنامهاش رمانهایی با عنوان "تماشا"، "نامها و سایهها" و " نمیشود" و داستانهای کوتاه و بلند دارد.
محمد رحیم اخوت صبح امروز(۲۳بهمن ۱۴۰۰) بعد از تحمل دوران فراموشی و کهولت سن، در ۷۶ سالگی، دار فانی را وداع گفت.
انتهای پیام
