اولین فرستنده عمومی رادیو در ایران به ساعت نوزده ۴ اردیبهشت ۱۳۱۹ در تهران با نام «رادیو تهران» گشایش یافت. از فردای آن روز برنامههای عادی رادیو آغاز شد و چون برنامهها تنها در تهران قابل دریافت بود رادیو تهران نامیده میشد.
البته در آن دوره بیشتر برنامههای رادیو را موسیقی و خبر تشکیل میداد و کارکرد دیگری برای آن در نظر گرفته نشده بود تا اینکه کمکم برنامههای ادبی و طنز نیز به این جعبه خیالانگیز راه پیدا کردند و این رسانه بیرقیب دل مردمان بسیاری را بهدست آورد تا جایی که مونس زنان قالیباف و چوپانانی شد که در دل صحرا به جای نواختن نی برای گوسفندانشان، دل را با برنامههای رادیو جلا میدادند.
در شهرها نیز وضعیت به همین منوال بود و در هر سرای عمومی صدای رادیو به گوش میرسید و در مواقع مهمتر نیز مردم برای گوش دادن به رادیو گردهم میآمدند.
