گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم؛ الهام عابدینی، دانشجوی دکتری مطالعات بریتانیا:
یکی از موضوعات جالب توجه در جریان رقابت های جام جهانی، حضور تیم های ملیِ 4 کشورِ مستقلِ انگلیس، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی در مسابقات است. این در حالی است که معمولا در رویدادهای بینالمللی همچون المپیک این کشور تنها با یک تیم با عنوان رسمیِ «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» حضور می یابند.
اما ماجرای حضور بریتانیایِ غیرمتحد در رقابت های جام جهانی چیست؟ بسیاری نسبت به این رویه منتقد هستند و می گویند چنین تصمیمی در واقع نوعی تبعیضِ مثبت جامعه جهانی در حمایت «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» است چرا که گویی با چهار شانس می تواند بخت خود را بیازماید.
نخستین بازیِ فوتبالِ رسمیِ بینالمللی میان دو کشور، سال 1872 میان انگلیس و اسکاتلند برگزار شد و پس از آن هم همواره بازی های فوتبال به صورت سنتی در این منطقه با چهار مستقل انجام شد. البته در اینجا نباید از موضوع مهم «هویت» غافل شد. بیش از 70 درصد از شهروندان انگلیس، ابتدا هویت خود را «انگلیسی» و سپس «بریتانیایی» می دانند. تقریبا همین آمار درباره شهروندان اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی هم صادق است که هویت خود را نسبت به هویتِ جمعیِ بریتانیا ارجح می دانند. اتفاقا در رقابت های فوتبال، رجزخوانی میان تیم های این کشورها هم بسیار جدی است.
زمانی که فیفا در سال 1904 تاسیس شد، اعلام کرد به احترام تاریخچه ابداع فوتبال به شکل امروزی از سوی انگلیس و همچنین تاریخچه رقابت های مستقل، می پذیرد «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» با چهار تیم مستقل در فیفا عضو شود.
البته در طول این حدود صد سال اعتراض هایی نسبت به این موضوع شده که چرا بریتانیا می تواند با چهار شانس در رقابت های مهم جام جهانی حضور یابد.
اما نباید این نکته را نادیده گرفت که بریتانیا در سال های اخیر همواره یکی از سه جایگاه اول را میان کشورهای با قدرت نرم در اختیار داشته است. در واقع بریتانیا با استفاده از قدرت نرم خود شامل رسانه، گردشگری و همچنین خود فوتبال تا حد زیادی می تواند همچنان حرف خود را در چنین مواردی به کرسی بنشاند. روباه پیر امروز با قدرت نرمِ بیشتر و قدرت نظامیِ کمتر به دنبال حفظ موقعیت «استثنا» میان سایر کشورهاست. این تمایل بریتانیا برای «مستثنی» ماندن در عرصه های مختلف شامل حفظ برخی آداب و رسوم سنتی هم دیده می شود و بسیاری از رفتارهای این کشور حتی «برگزیت» در این چارچوب قابل تحلیل است.
البته این موضوع حضور بریتانیا با چهار تیم مستقل در رقابت های جام جهانی، برخی حواشی و دلخوری ها را هم به دنبال دارد. به عنوان مثال گرت بیل، ستاره فوتبال بریتانیایی در واقع عضو تیم ملی ولز است و نمی تواند در رقابتی چون جام جهانی برای انگلیس که تیمی پرافتخارتر با عملکردی نسبتا بهتر است، بازی کند.
در جام جهانی 2018 روسیه نیز ولز اصلا نتوانسته بود به رقابت ها راه پیدا کند و بسیاری از طرفداران از این موضوع دلخور بودند که چرا این ستاره در رقابت ها حضور ندارد.
به هر روی نقش بریتانیا در توسعه فوتبال به شکل امروزی آن سبب شده با وجود همه انتقادها و حواشی همچنان فیفا این «استثنا» را برای این کشورِ غیرمتحد در فوتبال قائل شود.
انتهای پیام/
