ایران در اولین دیدارش در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، شکست سنگینی را مقابل انگلیس متحمل شد؛ یک باخت تلخ مقابل تیمی که از نظر فنی از ما بهتر بود. تیمی که فوتبال منظم و شسته و رفته ای را ارئه می کرد و کم نقص و عالی بود. درست بر خلاف تیم ملی ایران که مشخص بود روحیه لازم را برای چنین مسابقه بزرگی ندارد. هیچ خبری از آمادگی ذهنی و روانی بازیکنان هم نبود.
با این همه، آیا در تمام سال هایی که با کارلوس کی روس و شاگردانش در تیم ملی همراه بودیم، این نخستین دیدار سخت ما در عرصه های بین المللی بود؟ پاسخ بی گمان منفی است. ایران در دو جام جهانی برزیل و روسیه، مقابل تیم های آرژانتین، اسپانیا و پرتغال که هر کدام قدرت های بلامنازع فوتبال جهان هستند، بازی های قابل تحسین و فوق العاده ای را به نمایش گذاشت.
آرژانتین را با تمام ستاره هایش در دوران اوج آمادگی لیونل مسی ۹۰ دقیقه عذاب داد، اسپانیا را برای تقدیم یک برد ناپلئونی به این تیم اذیت کرد و از پرتغال و یاران رونالدو، یک مساوی ناب گرفت.
در بازی های تدارکاتی متعددی که در سال های گذشته به میدان رفتیم نیز، ما هیچ وقت تیم مغلوب و از پیش شکست خورده نبودیم؛ بنابراین چه شد که به این روزگار تلخ دچار شدیم؟
از تیم ملی هر توقعی می رفت، جز اینکه حقارت بار ببازد. برای بازی های تیم ملی به هر پیش بینی عجیب و غریبی می شد تن داد؛ جز این اینکه تیم ما ۶ گل دریافت کند.
مشخص نیست این شکست برای همه ما درس عبرت خواهد شد یا نه اما وقتی جامعه خشمگین و بی تاب، تصمیم می گیرد به هر دلیلی قبل از شروع مسابقه و حین بازی، اعضای تیم ملی را به باد دشنام بگیرد، درد را نباید در خود فوتبال جستجو کرد. در چنین شرایطی، از کادرفنی بگیرید تا همه بازیکنان، از تعادل روانی خارج می شوند و تصمیمات عجیب می گیرند. از ترکیبی که برای دیدار با انگلیس طراحی شده بود تا نحوه استقرار بازیکنان در زمین، نشان می داد ما برای این مسابقه سخت و پرمخاطره، فاقد آمادگی لازم هستیم.
تیم ملی ایران حتی در بهترین شرایطی که برای آن متصور بودیم به انگلیس می باخت اما می توانست این تعداد گل را در جام جهانی دریافت نکند و به شکستی حقارت آمیز تن ندهد.
درد را چنان که گفتیم باید در جای دیگری جستجو کرد...
