در حکمت ۵۶ نهجالبلاغه آمده است:«الْغِنَی فِی الْغُرْبَةِ وَطَنٌ، وَ الْفَقْرُ فِی الْوَطَنِ غُرْبَةٌ؛ بی نیازی در غربت وطن و نیازمندی در وطن غربت است»
حجتالاسلام شکیبایی در گفتوگو با ایسنا به تشریح حکمت ۵۶ نهجالبلاغه امیرالمومنین (ع) پرداخته که شرح آن زیر آمده است:
وطن جایی است که انسان در آنجا متولد شده و چشم به روی خویشاوندان و بستگان و نزدیکان گشوده و مورد علاقه آنها قرار گرفته و در هر گوشه و کنار، آشنایی دارد و غربت جایی است که انسان نه آشنا، نه دوست مهربانی، نه یار و مددکاری دارد.
امام می فرماید: شخص غنی هر جا برود به موجب غنایش پیوندهای محبت را با این و آن برقرار می سازد و به سبب بذل و بخشش یاران و مددکارانی پیدا می کند؛ ولی شخص فقیر حتی در وطن خویش دوستان و بستگان را از دست می دهد و گاه به صورت موجودی فراموش شده در می آید.
پیام امام در این سخن این است که مومنان باید بکوشند و بی نیاز شوند و به هنگام غنا و بی نیازی از مال و ثروت خویش برای جلب و جذب قلوب و کمک به نیازمندان استفاده کنند، از عواقب فقر بترسند، چرا که فقر مایه ذلت و گاه مطابق بعضی از روایات سبب کفر می شود.
البته این فقر با فقری که در روایات از آن تعریف شده تفاوت آشکاری دارد؛ فقر ممدوح به معنای «ساده زیستن» و یا «فقر الی الله» است. در این باره در ذیل حکمت سوم شرح بیشتری داشتیم.
انتهای پیام
