از سال 98، به این نتیجه رسیدند که استراتژی «انتخاب بین بد و بدتر» و «مجلسی با تندروی کمتر» اشتباه بوده است. حاضر نیستند کاندیدای نیابتی و به تعبیری زنندهتر «اجارهای» داشته باشند. حال، پرسش اینجاست که این استراتژی از کی اشتباه بوده است؟ آیا فقط برای ما اشتباه است؟ یا برای کسانی که در گذشته، ما کاندیدای نیابتیشان بودهایم و زورمان نرسیده کاری برایشان بکنیم نیز اشتباه بوده است؟
قبیلهگرایی عجیبی بر گروههای سیاسی در جامعه ما حاکم است. گویی حاضر نیستند بیرون از حلقه خود را آدم حساب کنند! رفتارمان بهگونهای است که گویی ما محور مدار عالمیم! همه چیز با ما معنا میشود و حول ما شکل میگیرد! اگر ما را در انتخابات راه دادند، جامعه روزنه نور و امید پیشرفت یافته است. اگر هم ما راهی به انتخابات نیافتیم، یا دیگر از سنمان گذشته بود، جامعه در بنبست است! همه چیز تمام شده! هیچ کاری نمیشود کرد! تاریکی مطلق! کتمان نمیشود کرد: حال جامعه خوب نیست و بیشک، مقصر اول این بدحالی کسانی هستند که این جور روزنههای امید را سد کردهاند.
نمیشود در عرصه سیاست خارجی، دعوت به رئالیسم و عملگرایی کرد و در عرصه داخلی این اندازه رمانتیک تحلیل کرد.
23302
