پری دریایی در فرهنگ عامه، یک موجود افسانهای آبزی است که سر و تنهای به شکل یک زن زیبا و دمی شبیه به ماهی دارد. پری دریایی، در بسیاری از افسانهها اینطور تصویر شدهاست که در کنار ساحل دریا میایستد و با یک دست در حال شانهکردن موهای بلندش و در دست دیگرش آینهای را نگاه داشتهاست. در قصههای بسیاری، پریان دریا، غالباً به پیشگویی اتفاقات آینده میپردازند، گاهی از روی اجبار، نیروهای فراطبیعی خود را به انسانها میبخشند و گاهی عاشق انسانها شده، یا با فریفتن انسانهای فانی که دل در گرو عشق آنها بستهاند، آنها را به قعر دریا میبرند. تشابهاتی بین افسانههای پری دریایی و افسانههای سیرن (حوری دریایی اسطورههای یونان) وجود دارد.
حالا ویدیویی با عنوان پیدا شدن جسد پری دریایی در مالزی در شبکه های اجتماعی پر بازدیدی شده است. بدن این موجود با پارچه ای سفید پوشیده شده است و مشخص نیست که این ادعا درست است یا خیر. برخی اعتقاد دارند این موجود دلفینی است که در ساحل به گل نشسته است اما مشخص نیست چرا روی آن را با پارچه پوشانده اند.
در ایران نیز داستان پری دریایی وجود دارد به خصوص در جنوب ایران، در مجاورت خلیج فارس. چنانکه در داستانهای منیرو روانیپور با نام آبیها و قرمزها دیده میشوند.
در متنهای کهنِ داستانی فارسی از آدمیوشانی که در دریا زندگی میکنند نام برده شدهاست. ایشان را مردمِ آبی خواندهاند. این مردمان آبی بهعادت از آدمیان گریزانند. لیک بر اثر مجاورت با آدمیان انس میگیرند، خاصه آدمیانی که به جزیرههای متروک افتادهاند. مردمان آبی سخن آدمیان نمیدانند لیک به زبان اشاره ارتباط بر قرار توانند کرد. با آدمیان جفتگیری توانند کرد و صاحب فرزند توانند شد.
حمدالله مستوفی در بخش جانورشناسی نزهةالقلوب که با استناد به عجایبالمخلوقات نوشته شدهاست از «آدمی آبی» نام میبرد. او آدمیان آبی را از همه حیث چون آدمیان برّی خواندهاست جز آنکه به جثه کوچکترند و دم میدارند. شباهت به انسان[های بری] به قدری در نظر نویسنده زیاد بودهاست که «جهت لفظ انسانیت» ترتیب الفبایی را درآوردن نام ایشان رعایت نکردهاست و آدمی آبی را در صدر فهرست جانوران بحری آوردهاست. برخلاف باورهای اروپایی که در بالا گفته آمدهاست، دریانوردان ایرانی، دیدهشدن مردمان آبی را خوشیمن دانستندی. چنانکه مستوفی هم نوشتهاست: «ظهورشان در بحر، دریاورزان را خرّمی افزاید و آن را سبب آرام دریا دانند».
