امام جعفر صادق علیه السلام در روایتی به جایگاه مؤمن در روز قیامت اشاره کردهاند.
روایت زیر را از کتاب «تفسیر اهل بیت علیهم السلام» منتشر میکنیم.
امام صادق علیه السلام:
إِنَ الْمُؤْمِنَ لَیَشْفَعُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ لِأَهْلِ بَیْتِهِ فَیُشَفَّعُ فِیهِمْ حَتَّی {یَبْقَی} خَادِمُهُ فَیَقُولُ وَ یَرْفَعُ سَبَّابَتَیْهِ یَا رَبِّ خُوَیْدِمِی کَانَ یَقِینِی الْحَرَّ وَ الْبَرْدَ فَیُشَفَّعُ فِیهِ.
مؤمن در روز قیامت برای خانوادهاش شفاعت میکند و شفاعتش در مورد ایشان پذیرفته میشود تا اینکه [فقط] خدمتکارش باقی میماند، پس درحالیکه دو انگشت سبّابهاش را بلند کرده عرض میکند: پروردگارا! خدمتکارم مرا [در دنیا] از گرما و سرما حفظ میکرد؛ در نتیجه شفاعتش در مورد او هم پذیرفته میشود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام، ج ۱۰، ص ۵۸۶
