عصر ایران ؛ احسان محمدی - سال ۲۰۲۶ شروع شد. سالی که در نگاه اول، هیچ ربطی به ما ندارد. ما تقویم خودمان را داریم، نوروزمان را، اول فروردینمان را، سبزه و سمنو و دعایی که از ته دل میآید. اما واقعیت این است که جهان مدتهاست با «نگاه اول» اداره نمیشود.
سال میلادی شاید سال ما نباشد، اما سال کسانی است که بخش بزرگی از زندگی اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی ما، خواسته یا ناخواسته، دست آنهاست.
در فرهنگ ایرانی، رسم است اول سال دعا کنیم برای امنیت، آرامش، برکت و شادی. دعاهایی که این سالها کمی خسته به نظر میرسند، انگار کنار سفره هفتسین جا میمانند و راه آسمان را گم کردهاند. جهان پر از شر و فتنه است و روزگار، روزگار سختی. گفتن از امید، شبیه لالایی خواندن برای کسی است که خوابش نمیبرد.
با این حال، همین آغاز سال میلادی بهانه بدی نیست که برای همه مردم جهان، همان نیکیهایی را آرزو کنیم که برای خودمان میخواهیم. شاید دنیا با همین خیالها و خوشخیالیها سر پا مانده، با امیدهایی که میدانیم سادهاند، اما اگر نباشند، همهچیز بیش از این غیرقابل تحمل میشود.
