ابریترین شهرهای جهان معمولاً بر اساس میزان بسیار پایین ساعات آفتابی سالانه تعریف میشوند؛ معیاری که از طریق دادههای بلندمدت هواشناسی اندازهگیری میشود. شهرهای جهان بسته به جغرافیا، ارتفاع و سامانههای اقلیمی منطقهای، میزان بسیار متفاوتی از تابش آفتاب را تجربه میکنند.
به گزارش ایمنا، در ادامه به معرفی ابریترین شهرهای جهان بر پایه میانگین ساعات آفتابی سالانه که شاخصی رایج برای سنجش میزان پوشش ابری و دریافت انرژی خورشیدی است، میپردازیم:
توتورو در کلمبیا، بدون تردید ابریترین شهر کره زمین و کمنورترین شهر جهان از نظر تابش خورشید است. این سرزمین کوچک در ایالت کائوکا، تنها ۶۳۷ ساعت آفتاب در سال دارند که معادل کمتر از یک ماه، روز آفتابی در کل سال است. باوجوداینکه توتورو، ابریترین شهر جهان محسوب میشود، به دلیل موقعیت دورافتاده و محدودیت در پایش بلندمدت اقلیمی، اغلب نادیده گرفته میشود.
این شهر، سالانه بیش از ۲۱۰ روز بارندگی دارد و مههای مکرر و پوشش ابری تقریباً دائمی را تجربه میکند؛ شرایطی که حاصل اقلیم کوهستانی نیمهگرمسیری و ارتفاع آن در رشتهکوه آند است.
توتورو در ارتفاعی بیش از ۱۵۰۰ متر از سطح دریا قرار دارد و هوای مرطوب به طور مداوم در آن بالا رفته و سرد میشود که این موضوع نقش مهمی در تشکیل مداوم ابر و بارش دارد. بنابراین حتی آسمان روز نیز در آن اغلب کدر و خاکستری است و نور خورشید فقط در وقفههای کوتاه میان لایههای ضخیم ابر دیده میشود.
تورشوان، بزرگترین شهر و پایتخت جزایر فارو است که در اقیانوس اطلس شمالی قرار دارد. این شهر جزیرهای دارای اقلیم اقیانوسی زیرقطبی است و بهطور مستقیم تحتتأثیر سامانه «کمفشار ایسلندی» قرار دارد که مرکز کمفشار جوی در این منطقه به شمار میرود.
این سامانه جوی اغلب هوای طوفانی و ابری را به جزایر فارو میآورد و باعث میشود تورشاوان، یکی از ابریترین مناطق جهان باشد. این شهر به طور تقریبی تنها ۸۴۰ ساعت آفتاب در سال دریافت میکند که معادل حدود ۲٫۴ ساعت در روز است.
علاوه بر کمبود نور خورشید، سامانه کمفشار ایسلندی باعث خنکتر شدن تابستانها نیز میشود، بهطوریکه دمای بیشینه روز در گرمترین دوره بهندرت از ۱۳ درجه سانتیگراد فراتر میرود. همچنین مه دریایی پایدار و سقفهای ابری پایین در طول سال، بهویژه در پاییز و زمستان، در این شهر رایج است. تپههای اطراف نیز رطوبت را به دام میاندازند و مانع پراکندگی سریع سامانههای ابری میشوند. باوجوداین شرایط، تورشاوان همچنان یک مرکز گردشگری با بیش از ۱۴ هزار نفر جمعیت و جاذبههایی مانند تینگانس، مرکز تاریخی شهر، باقی مانده است.
چونگچینگ یکی از بزرگترین شهرهای چین است که بهعنوان ابریترین شهر بزرگ این کشور شناخته میشود. این شهر در حوزه سیچوان در جنوب غربی چین و در محل تلاقی رودخانههای یانگتسه و جیالینگ قرار دارد. این منطقه کمارتفاع که توسط کوهها احاطه شده است، رطوبت و آلودگی هوا را در خود حفظ میکند. ازاینرو، چونگچینگ بهطور میانگین سالانه بین ۱۰۵۰ تا ۱۱۰۰ ساعت آفتاب دریافت میکند که بهمراتب کمتر از میانگین ملی و بسیار پایینتر از بیشتر شهرهای واقع در عرضهای جغرافیایی مشابه است.
اقلیم نیمهگرمسیری مرطوب این شهر با پوشش ابری مکرر، مهدود پایدار و دورههای طولانی آسمان ابری، بهویژه از فصل پاییز تا بهار، شناخته میشود. مه در چونگچینگ، بسیار رایج است و به همین دلیل، لقب «پایتخت مه چین» را دارد. رطوبت بالا که اغلب بیش از ۸۰ درصد است، همراه با گردش ضعیف هوا در داخل حوضه، مانع از پراکندگی مؤثر ابرها میشود.
چونگچینگ باوجود آسمان تیره و با جمعیتی بیش از ۳۲ میلیون نفر، یک قطب مهم اقتصادی و حملونقل در چین محسوب میشود و مناظر چشمگیر رودخانهای، معماری دامنهای و فرهنگ غنی آن، در تمام سال، بازدیدکنندگان را بهسوی خود جذب میکند.
باوجودآنکه برزیل، بیشتر به آفتاب فراوان شهرت دارد، سائو ژوآکیم، یکی از ابریترین و کمنورترین شهرهای این کشور به شمار میرود. این شهر در جنوب برزیل و در ارتفاع حدود ۱۳۶۰ متر از سطح دریا قرار دارد؛ عاملی که نقش مهمی در تداوم پوشش ابری آن دارد. سائو ژوآکیم، سالانه حدود ۱۰۶۵ ساعت آفتاب دریافت میکند که بسیار کمتر از میانگین برزیل و از پایینترین مقادیر در آمریکای جنوبی است.
اقلیم کوهستانی نیمهگرمسیری این شهر موجب مههای مکرر، ابرهای کمارتفاع و بارش منظم در طول سال میشود. تودههای هوای سرد که از اقیانوس جنوبی به سمت شمال حرکت میکنند، اغلب در برابر فلات، متوقف میشوند، درحالیکه هوای مرطوب اقیانوس اطلس به سمت بالا رانده میشود و تشکیل دائمی ابر را به دنبال دارد. ماههای زمستان در این منطقه، ابری و مرطوب است و سائو ژوآکیم، یکی از معدود شهرهای برزیل است که بهطور منظم یخبندان و گاه بارش برف را ثبت میکند. همچنین پوشش ابری بهوسیله بادهای ضعیف و وارونگی دما تقویت میشود که این موضوع، مانع محوشدن سریع ابرها میشود.
دیکسون، شهری در روسیه است که یکی از شمالیترین سکونتگاههای جهان بهشمار میرود و حدود ۳۰۰ نفر جمعیت دارد. این شهر در امتداد سواحل قطب شمال قرار دارد و موقعیت آن بهگونهای است که در ماه دسامبر هیچگونه گرگومیش، در آن دیده نمیشود. در مقابل، از اواسط آوریل تا پایان اوت، ۲۴ ساعت گرگومیش دارد و پوشش ابری در بیشتر سال پایدار، باقی میماند. در مجموع، دیکسون سالانه حدود ۱۱۶۴ ساعت آفتاب دریافت میکند که معادل کمی بیش از ۴۸ روز آفتابی است.
علاوه بر کمبود نور خورشید، عرض جغرافیایی بسیار بالا به اقلیم خشن توندرا در دیکسون منجر شده است. دمای هوا در فصل تابستان معمولاً زیر ۸.۶ درجه سانتیگراد باقی میماند و حداقل دما در زمستان میتواند تا حدود منفی ۴۸.۱ درجه سانتیگراد کاهش یابد.
دیکسون به دلیل موقعیت استثنایی خود، نقش راهبردی مهمی بهعنوان مرکز پایش هواشناسی و پشتیبانی قطب شمال دارد و یک ایستگاه هواشناسی قدیمی در آن فعال است که از ناوبری در مسیر دریایی شمالی پشتیبانی میکند. همچنین این شهر دارای بندری کوچک است که از زمان قدیم برای تأمین تدارکات سکونتگاههای دورافتاده سواحل شمالی روسیه استفاده شده است.
