عصر ایران؛ رضا رئیسی- در شب و روزهایی که دوباره دیپلماسی در اوج بحران جان گرفته و به جای غریو موشک و نفیر گلوله، تلفن های دیپلماتیک زنگ میخورد و فراتر از هر زمان دیگری، بازیگران منطقهای در عالی ترین سطوح سیاسی هارتلند انرژی جهان، در تکاپوی میانجیگری و نقشآفرینی دیپلماتیک هستند و هر کسی گوشهای از کار را گرفته تا ژئوپلیتیک منطقه را از خطر بزرگترین جنگ فراگیر محتمل برهاند و قطب بندهای داخلی و رقابت های ریشه دار قبلی بازیگران منطقهای به فراموشی سپرده شده است، موضوع بسیار مهم و ظرفیت سازی که مبتنی بر انسجام بخشی اردوگاه خودی و پر کننده چنته دیپلمات های ایرانی در میز مذاکره با طرف آمریکایی است، نباید مورد غفلت و نسیان قرار گیرد.
طرف آمریکایی مانند همیشه آماده به یراق، با زمینهسازی قبلی و بستر پردازی همیشگی پای به وادی دیپلماسی و فضا و عرصه پیشا مذاکراتی گذاشته است.
رسانههای جریان اصلی از رویترز و اکسیوس گرفته تا وال استریت ژورنال و نیویورک تایمز و دیگر رسانههای معتبر خارجی، هر کدام با توجه به خاستگاه سیاسی متبوع خود اما در قالب نقش آفرینی در چارچوب یک اردوگاه کلان و منسجم، مشغول فضاسازی و خبرپردازی در خصوص روندهای در حال تکوین معطوف به مذاکرات آتی هستند و دارند افکار عمومی را در راستای منافع ذینفعان خود شکل میدهند.
هر کدام حداقل روزی چند بار اخبار اختصاصی به نقل از منابع آگاه منتشر میکنند و روایت های مد نظر خود را در اذهان عمومی جا میاندازند و به تبع در فضای عمومی مذاکرات نیز تاثیرگذار هستند و در راستای هدف اردوگاه سیاسی نزدیک به خودشان کارگردانی و کارپردازی میکنند.
اقدامات و صحنهآرایی که پیوست همیشگی هرگونه کنش سیاسی و دیپلماتیک و لجستیکی ایالات متحده طی چند دهه اخیر و بعد از جنگ جهانی دوم و دوران بسط هژمونی آمریکا در نظام بین الملل بوده است.
در سوی مقابل هر چند امکانات و لجستیک و ظرفیت های تکنولوژیک ما قابل قیاس با طرف مقابل نیست اما از آن حیث که ما طرف دوم و مقابل این فعل و انفعال هستیم، حرفمان شنیده و اقدامات و گفتارهای سیاسی و تمهیدات رسانهای ما در جهان شنیده شده و میتواند منشا اتر فراوان باشد.
نشان به آن نشانی که در دوران مذاکرات برجام به عنوان تنها برهه موفقیت آمیز مذاکرات و می آن داری دیپلماسی، ظریف وزیر خارجه اسبق به این موضوع اهتمام ویژه ای داشت و تیم رسانهای گر و پیمانی با خود به مقاصد مذاکراتی می برد.
هر چند که اکنون نه بستر و فضا و نه فرصت و زمان برای چنین گردهمایی هایی است و شاید این لشکر کشی های میدانی هم آن کارایی و تاثیر گذاری سابق را نداشته باشد.
اما اصل کار و ضرورت هدف گذاری مشخص و ترسیم نقشه راه رسانهای که از حیز انتفاع ساقط نشده است و اتفاقا موضوعیت دو چندان دارد.
در این روزهای حساس و تعیین کننده که بیش و پیش از هر زمان ادعایی، واژه کلیشهای «برهه حساس» کنونی موضوعیت دارد، باید از هر فرصت و روزنه ممکن در راستای تقویت اردوگاه خودی در رویارویی دیپلماتیک پیش رو و در روند اجرا، به یاری دیپلمات های خودی رفت و بی هیچ شک و شبههای در این مسیر رویکردهای منسجم، هدفمند و حساب شده تبلیغاتی و رسانهای، نقش مهم و خطیر و ممتازی در پیشبرد اهداف و منویات منطبق بر منافع ملی دارد.
وزارت خارجه میتواند و باید برای حضور در این عرصه برنامه مدون و تعریف شده رسانهای داشته باشد، از ظرفیت های رسانهای موجود بهره بگیرد از پتانسیل چهره های رسانهای و ظرفیت رسانههای داخلی استفاده کند و دست یاری و کمک به سوی دغدغه مندان و دلسوزان ایران بگشاید و در یک اتحاد و انسجام رسانهای، اردوگاه خودی را قوام یافته به میدان رقابت رسانهای و دیپلماتیک گسیل کند.
اینجا دیگر پای اما و اگر و لحاظ ملاحظات سنتی و نخ نما شده نیست، باید آماده و قبراق با آرایشی مرصوص و منسجم پای به کارزار گذاشت، باید با رویکردهای حرفهای در عقر تدوین اخبار، تدوین آذوقه رسانهای و بهره گیری از منابع مختلف یا حتی منبع سازی، اکیه بر متدهای جنگ روانی و رسانهای مدیریت افکار عمومی داخلی و خارجی را مد نظر داشت.
متاسفانه طی چند روز اخیر شاهد هستیم که نوعی انفعال و سردرگمی و چندپارگی در اردوگاه خودی در برابر انسجام و هوشمندی رسانهای طرف مقابل، جاری و ساری است، بهخصوص که با توجه به اتفاقات اخیر داخلی نوعی بهت و حیرت و در پیامدش انفعال و کناره گیری بر فضای رسانهای و کنشگران این عرصه حکمفرما شده است.
نکته آنکه در این برهه فوق حساس، که مسئله منافع ملی و کیان کشور در برابر رقیب غدار بیرونی مطرح است، جای این انفعال و خمودی نیست و فایده و ثمری ندارد و هر چیز در جای خودش قابل پیگیری و مطالبه است.
اما زمان منتظر ما نمی نشیند و در تاریخ خواهند نوشت که در آن برهه به فلان دلیل و بهمان اتفاق با سکوت خواص و عدم واکنش های درست و سنجیده و بههنگام، فرصت مهم و تاریخی به ثمن بخس از کف رفت، البته که چنین مباد.
البته که بیش و پیش از همگان متولیان دستگاه سیاست خارجی کشورمان باید به هوش و به گوش باشند و همانگونه که اشاره رفت باید با حداکثر ظرفیت های ممکن و بهره گیری از تمامی پتانسیلهای موجود با برنامه ریزی و هدفمند وارد کارزار چند جانبه موجود شوند که انشالله نتیجه بخش و مفید به حال ملک و ملت باشد.
