همشهری آنلاین:برخلاف تصورات رایج که سینمای زنان را محدود به جشنوارهها میداند، بسیاری از آثار ساختهشده توسط فیلمسازان زن توانستهاند در چرخه عمومی اکران نیز نقش مؤثری ایفا کنند و مخاطب گستردهتری را به سالنها بکشانند.
برای مثال، در دهه۷۰، فیلمهایی همچون «روسری آبی» (رخشان بنیاعتماد) و «دو زن» (تهمینه میلانی) نشان دادند که سینمای زنان الزاما سینمای کمتماشاگر یا نخبهگرایی نیست و فیلمهایی با کارگردانان زن و داستانهایی زنانه نیز میتوانند با تکیه بر روایتهای انسانی، شخصیتمحور و قابل همذاتپنداری، سهم مهمی در حفظ ارتباط با بدنه اجتماعی مخاطبان داشته باشند.
در سالهای نخستین جشنواره فیلم فجر حضور فیلمسازان زن، حضوری نمادین بود و بیشتر بهعنوان نشانهای از امکان حضور آنها در سینمای بعد از انقلاب ایران مورد توجه قرار میگرفت؛ فیلمهایی که با کنجکاوی، مورد توجه مخاطبان بود و با اینکه فجر هنوز زبان تحلیل منسجمی برای مواجهه با این سینما نداشت، صرفا به ثبت حضور این فیلمسازان بسنده میکرد؛ حضوری که در دهههای بعد تکرارشوندهتر و در عین حال تأثیرگذارتر شد و جشنواره و داورانش را وادار به تثبیت تدریجی این جایگاه کرد. در این دوره، نقد، بیش از آنکه به زبان سینمایی بپردازد، بر مضامین اجتماعی و جنسیتی تکیه و مکث داشت.
هرچند که حضور فیلمسازان زن در جشنوارههای فیلم فجر و در یک دهه گذشته، صرفا وابسته به نمودارهای کیفی و کمی نبوده و عوامل دیگر همچون پذیرش شروط این فیلمسازان برای ارائه کار به جشنواره و همچنین اخذ مجوزهای لازم برای تولید فیلم بنا بر سلیقه سینمایی و جامعهشناختی تعدادی از فیلمسازان موفق و شاخص در این امر مؤثر بوده، اما بدونشک، جای خالی بخش اثرگذاری از جریان اصلی سینمای ایران یعنی فیلمسازان زن، در جشنوارههای سالهای اخیر سینمای ایران مشهود و پدیدار بوده است.
