بهترین فرصت گلزنی پرسپولیس برابر ملوان در دقیقه ۴۴ نیمه اول از دست رفت. در این صحنه با پاس بلند میلاد محمدی، علیپور با طیبیپور تک به تک شد و به جای ضربه نهایی، خواست او را دریبل کند. توپ به زاویه بسته رفت، پس به محمودی پاس داد و او هم به جای ضربه، دوباره اقدام به دریبل کرد. در حالی که سرگیف کنارش در زاویه ضربه زنی ایستاده بود، او هم پاس به عقب داد و ضربه سروش بلوکه شد و به کرنر رفت.
پرسپولیس باخته و حالا خیلیها دنبال دلیل این ناکامی هستند اما اگر کسی این کاره باشد، از مرور همین یک صحنه پی به معضل قرمزها خواهد برد. وقتی تیمی چنین فرصت مسلمی برای گلزنی را اینگونه از دست میدهد، یعنی بیمار است. بخصوص که هر دو گلزن جوان و باتجربه -یعنی علیپور و محمودی- ترجیح دادند پاس خود را رو به عقب بدهند نه در عرض یا رو به جلو و از آن بدتر، اینکه دو حملهور پرسپولیس از شلیک مستقیم به دروازه حریف ترسیدند.
چرا گلزنان پرسپولیس از ضربه زدن میترسند؟ در حالی که همه میدانیم مهاجم باید خودخواه باشد و حتی فرصت ۶۰ درصدی را هم مهاجمان بزرگ پاس نمیدهند! این بیماری است که کار دست قرمزها داده و ترس از خراب کردن توپ و فشار روانی روی حمله وران پرسپولیس بود که مانع از انجام وظیفه گلزنی و زدن ضربه آخر میشد.
حالا ممکن است عدهای از باب توجیه، این پاس ها را به حساب روح تیمی بالا و میل به همکاری بگذارند اما آدرس غلط دادن و رو برگرداندن از مشکل، در این سالها به استقلال هیچ کمکی نکرد و به پرسپولیس هم نخواهد کرد. خودتان را گول نزنید، تا زمانی که نخواهید حقیقت را ببینید، مشکل پرسپولیس حل نخواهد شد.
اینجا را بخوانید: توجیه عجیب علیپور برای از دست دادن موقعیتهای پرسپولیس
