خبرگزاری ایسنا: فیلم «اردوبهشت» به کارگردانی محمد داودی و نویسندگی او به همراه کاظم دانشی یکی از آثار بخش سودای سیمرغ جشنواره فجر است که با زمانی بیش از دو ساعت شامگاه دوشنبه ۲۰ بهمن در سینمای رسانه به نمایش درآمد.
نشست خبری این فیلم که یکی دیگر از آثار تلخ این جشنواره بود، با حضور کاظم دانشی (تهیهکننده و نویسنده) و محمد داودی (نویسنده و کارگردان) با اجرای سونیا پوریامین برگزار شد و دانشی با اشاره به تهیهکنندگی مشترک خودش و احمدی بیان کرد که احمدی نتوانسته به دلیل بیماری مادرش به نشست خبری بیاید.
محمد داودی در ابتدای صحبت خود به روح ۶ دختر دانشآموزی که سال ۱۳۸۱ در حادثه پارک شهر (موضوع اصلی فیلم) و نیز کسانی که در حوادث اخیر جان خود را از دست دادند ادای احترام کرد و در پاسخ به اینکه چرا سراغ وقایع نزدیکتر مثل سانحه اتوبوس خبرنگاران نرفته توضیح داد: اردوبهشت فقط مال سال ۸۱ نیست و هر زمان و جای دیگر هم میتواند اتفاق بیفتد. برای ما مهم پشت قضیه بود نه اینکه بخواهیم یک تاریخ نگاری صرف انجام دهیم. میخواستیم قصهای عدالتخواهانه و حق طلبانه را از خانوادهای که حق آن نادیده گرفته شده، نشان دهیم.
او در عین حال اضافه کرد: «اردوبهشت» برای من فقط یک فیلم نبود بلکه سند تاریخی یک دوره بود.
داودی درباره برخی شباهتها به وقایع مختلف جامعه در سالهای گوناگون توضیح داد: اینکه همیشه (پوشیدن) رخت مشکی و فاجعه، ادامهدار میشود بر گردن فیلمساز نیست، اینها باید بیرون از سینما حل شود. سینماگر ناظر است و این دست تقدیر است که با برخی وقایع شبیه میشود.
دانشی هم در این زمینه با اشاره به اینکه قرار بوده در سال ۱۴۰۱ این فیلم ساخته شود ادامه داد: در آن به دلیل آنکه که گفتند در مقطع حساس هستیم امکان ساخت فراهم نشد. یک سال بعد هم نشد و سال ۱۴۰۳ که دولت عوض شد یکی از مدیران قبلی سازمان سینمایی زنگ زد و اعلام کرد که همراه خودش فیلم را بسازیم و وقتی پرسیدم که قبلا به آن مجوز نمیدادند گفت فضا باز شده است. با این حال دوباره خوردیم به یک شرایط حساس کنونی دیگر و بخشهای از فیلم با این وقایع اخیر برخورد کرد.
او با بیان اینکه «به نظرم ایرادی ندارد اگر به شرط صداقت بتوانیم از هر زمانی فیلم بسازیم» گفت: ما سعی کردیم با کمترین سانسور فیلم را پیش ببریم، در حالی که میخواستند دخترهای داستان را پسر کنیم و به همین دلیل ابتدا مجوز ندادند و ساخته نشد.
ایشان ادامه داد: میخواستیم این فیلم الگویی باشد از فردی که مقابل یک نهاد مثل شهرداری میایستد و به جواب میرسد و امید هم داده شود.
دانشی درباره نام فیلم گفت: حادثه اصلی در اردیبهشت سال ۸۱ در خیابان بهشت رخ داد و پرونده آن در دستگاه امنیتی و قضایی به «نیلوفر آبی» مطرح بود ولی ما در حین کار به نام اردوبهشت رسیدیم که از تلخی ماجرا نیز کمی بکاهد.
دانشی و داودی در پاسخ به اینکه چرا با وجود دستور رییسجمهور وقت (سیدمحمد خاتمی) در آن مقطع که عکسش در هیچ جایی نصب نشود ، در صحنههای دادگاه عکس او را به دیوار زده بودند، گفت: ما در این مورد تحقیق کردیم و عکس نصب میشد.
داودی در پایان این نشست بیان کرد: یکی از حسرت های من نبودن حامد بهداد در اینجاست چون هر جایی که اشک ریخته واقعی بوده و به معنای واقعی در فیلم عزادار بود. البته از دیگر عوامل گروه هم تشکر میکنم.
