همشهری آنلاین – گروه سیاسی: دست خالی ضدانقلاب در حوزه «منطق سیاسی» و «استدلال عقلانی» سبب شده آنان در مواجهه با مخالفان بیش از هر چیز به حربه «فحاشی» با چاشنی «تهدید»؛ رویکردی که پس از ناآرامیهای دیماه 1404 در ایران، به وجه غالب جریانهای برانداز و بهویژه سلطنتطلبان تبدیل شدهاست. در این میان طرفداران رضا پهلوی گوی سبقت را از دیگر جریانهای برانداز ربودهاند و در فحاشیهای «میدانی» و «مجازی»، حتی رقبای همجریانشان را نیز بینصیب نگذاشتهاند. در روزهای اخیر انتشار فیلمی از فحاشی ناموسی به پیرزنی که در حال بازگشت از راهپیمایی 22بهمناست، بازتاب گستردهای در شبکههای اجتماعی داشته و پرده دیگری از بیاخلاقی این جریان را به نمایش گذاشت.
در چنین شرایطی به نظر میرسد پروپاگاندای فحاشی براندازان، بهویژه حامیان پهلوی، رویکردی مهندسی شده برای «خاموشسازی افکار» است؛ رویکردی که طی سالهای اخیر روند صعودی شتابانی داشته و با تخریب وسیع افراد و شخصیتها، میکوشد «مارپیچ سکوت» ایجاد کند.
فحاشی وقیحانه به پیر زن
- یکی از آخرین نمونههای بیاخلاقی براندازان در مواجهه با مخالفان خود، فحاشی ناموسی یک زن برانداز خطاب به پیرزنی است که از راهپیمایی 22بهمن بازمیگردد. پیرزن که در حال بازگشت به منزل است، زنی که درحال فیلمبرداری است، از پشت سر پیرزن چادری را خطاب قرار میدهد و بدون معطلی و بیدلیل شروع به فحاشی میکند.
واکنشها:
انتشار این ویدئو انتقادهای گستردهای را ازسوی کاربران شبکههای اجتماعی به دنبال داشتهاست:
- سند بیاخلاقی: برخی کاربران، چنین اقدامی را «مشت، نمونه خروار» از «بیاخلاقی» براندازان ارزیابی کردهاند.
- سبک مبارزاتی: عده دیگری از کاربران فارسیزبان شبکههای اجتماعی، به این موضوع اشاره کردهاند که براندازان و پهلویچیها ظاهرا توهین و فحاشی را با کار سیاسی و «مبارزه با رژیم» اشتباه گرفتهاند.
- جای خالی استدلال: خالی بودن دست براندازان در ارائه استدلال و منطق در بیان دیدگاههایشان، از دیگر موضوعهای مورد اشاره کاربران شبکههای اجتماعی بودهاست.
- یک رویه ثابت: برخی دیگر از کاربران، با یادآوری انتشار ویدئوهای فحاشی براندازان در جریان انتخابات گذشته ریاستجمهوری، خطاب به کسانی که برای رای دادن به دفاتر نمایندگی ایران در نقاط مختلف جهان مراجعه میکردند، این دست اقدامها را رویه ثابت براندازان و بهویژه سلطنتطلبان دانستهاند.
- نمودی از دیکتاتورمابی: بعضی دیگر نیز با یادآوری نمونههای مختلف فحاشی سلطنتطلبان به رقبای سیاسی همجریان خود، چنین رویکردی را ناشی از «دیکتاتورمابی» آنان دانستهاند.
