به گزارش تابناک به نقل از خبرآنلاین؛ یک استاد دانشگاه گفت: «قوانین، مقررات و محتوای آموزشی طراحیشده برای آموزش حضوری، در فضای آموزش مجازی کارایی لازم را ندارند. آموزشهای مجازی و مبتنی بر هوش مصنوعی تنها محصول بحرانهایی مانند کرونا نیستند، بلکه روندی طبیعی در آموزش آینده خواهند بود و نظام آموزشی باید از هماکنون خود را با این تحولات منطبق کند. در غیر این صورت، ادامه شیوههای سنتی در مدارس و دانشگاهها منجر به شکست خواهد شد.»
مظاهر گودرزی: آموزش مجازی در نظام آموزشی ایران از سال ۱۳۹۸ و همزمان با شیوع ویروس کرونا بهعنوان راهکاری اضطراری برای تداوم آموزش دانشآموزان آغاز شد؛ راهکاری که در ابتدا ماهیتی موقت داشت، اما بهتدریج تحت تأثیر مجموعهای از عوامل به بخشی پایدار از سیاستهای آموزشی کشور تبدیل شد. همهگیری کرونا با تعطیلی گسترده مدارس نظام آموزشی را ناگزیر به استفاده از بسترهای دیجیتال و آموزش غیرحضوری کرد و تجربهای کمسابقه را برای دانشآموزان، معلمان و خانوادهها رقم زد. پس از فروکشکردن بحران کرونا استمرار آموزش مجازی دیگر صرفاً به دلایل بهداشتی محدود نماند.
آلودگی هوا، بهویژه در کلانشهرها که سابقهای طولانی در تعطیلیهای مکرر مدارس دارند، یکی از مهمترین عوامل تداوم این شیوه آموزشی بوده است. علاوه بر این، ناترازی در تأمین انرژی و ضرورت مدیریت مصرف برق و گاز در فصول اوج مصرف، آموزش غیرحضوری را به گزینهای کمهزینهتر و در دسترستر برای سیاستگذاران تبدیل کرده است. در کنار این عوامل، بروز برخی اعتراضهای اجتماعی در مقاطع مختلف نیز بر تصمیمگیریها درباره تعطیلی مدارس و جایگزینی آموزش مجازی تأثیر گذاشته است.
مجموع این شرایط نشان میدهد آموزش مجازی در ایران، بیش از آنکه انتخابی صرفاً فناورانه باشد، پاسخی به مجموعهای از چالشهای بههمپیوسته آموزشی، اجتماعی و زیرساختی است، شرایطی که سبب میشود گمانهزنیها درباره تداوم و احتمالا بیشتر شدن آموزش مجازی تقویت شود.
