از ابتدای این فصل کاوه رضایی زیر شدیدترین فشارها برای گلزنی قرار داشت. او با آن کارنامه و اسم و رسم بزرگ، از اروپا به ایران برگشت و نتوانست برای استقلال بازی کند و در سپاهان نیز فاصلهای فراوان با آن آمادگی آرمانی داشت. یعنی تیمی که بضاعت مالی برای خرید بهترین مهاجمان را دارد!
خلاصه اینکه سپاهان و محرم نوید کیا پای کاوه ایستادند و بازیهای زیادی را به خاطر فرصتهایی که او از دست میداد، از دست دادند. تا جایی که همه کارشناسان به اتفاق، مشکل سپاهان را نداشتن یک تمام کننده میدانستند.
کاوه این فصل و تا قبل از بازی با استقلال خوزستان فقط یک گل زده بود. در این مسابقه نیز بار دیگر محرم او را فیکس گذاشت، بار دیگر فرصتهای خوبی را از دست داد. از جمله توپی که بعد از بلوکه شدن درون محوطه جریمه جلو پایش افتاد و ارسال حاج صفی که فقط یک اشاره با سر برای گل شدن میخواست!
اما سپاهان بالاخره توانست در اواخر نیمه اول گل مساوی را بزند، گلی که چند اتفاق تکراری داشت. از ارسال موزی حاج صفی -که بارها در همین بازی تکرار شده بود و یکی از بهترینهای آن را خود کاوه رضایی از دست داد- تا کاوه که مثل دفعه قبل در سرزنی ناکام بود، اما خوش شانس که این بار به جای سایه زدن، توپ به فاصله بین سر و کتفش خورد و تبدیل به پاس گل شد! چرا که آرش رضاوند روی تیر دو حاضر و آماده منتظر بود تا دروازه حریف را باز کند.
با شروع نیمه دوم خیلی ها منتظر بودند تا کاوه به عنوان اولین تعویض محرم از زمین بیرون بیاید. اما سرمربی سپاهان او را نگه داشت تا کاوه هنرش را روی یک ضربه کاشته به همه نشان و ضمن پاک کردن خاطرات ناکامیهای قبلی، گل برتری سپاهان در این مسابقه را به نام خود بزند.
جالب اینکه این شلیک تماشایی و این گل درست دو دقیقه بعد امکان تکرار داشت. دقیقاً از همان منطقه در سمت چپ زمین -که بهترین موقعیت برای راست پاها است- ضربه آزاد مستقیم برای سپاهان اعلام شد و باز هم کاوه توپ را به همان سه کنج سمت راست دروازهبان زد!
جالب اینکه این بار محمد جواد کیا -دروازهبان استقلال خوزستان- حتی به خود زحمت حرکت هم نداد، فقط ایستاد و تماشا کرد اما از بخت بد کاوه توپ به دیرک افقی خورد و برگشت. لحظاتی بعد تابلوی تعویض بالا رفت و کاوه در حالی که سر تکان میداد، با حسرت دبل از زمین خارج شد.
