همشهری آنلاین، فاطمه عباسی: در این میان، معمولاً وقتی صحبت از ورزش به میان میآید، نخستین تصویری که در ذهن نقش میبندد، تناسب اندام، عضلات قوی و سلامت جسمانی است. اما علم به تازگی دریچه جدیدی به روی ما باز کرده است: ورزش، پناهگاهی امن برای ذهن خسته ماست.
تازهترین پژوهشها نشان میدهد افرادی که آمادگی قلبی و تنفسی بالاتری دارند، نهتنها پلههای زندگی روزمره را راحتتر بالا میروند، بلکه در مواجهه با توفانهای عاطفی نیز بسیار آرامترند. فعالیتهایی مثل پیادهروی تند، دوچرخهسواری، شنا و دویدن، به مرور زمان قلب را قوی و نفس را عمیق میکنند؛ اما معجزه اصلی در لایههای پنهان روان رخ میدهد. این افراد کمتر عصبانی میشوند، اضطراب کمتری را تجربه میکنند و پس از یک تنش روحی یا فشار عاطفی، خیلی سریعتر از سایرین به حالت عادی برمیگردند.
محققان دانشگاه فدرال گویاس برزیل برای اثبات این موضوع، آزمایش جالبی روی گروهی از جوانان انجام دادند. آنها شرکتکنندگان را به ۲گروه با آمادگی بدنی بالا و پایین تقسیم کردند و سپس تصاویری استرسزا و آزاردهنده به آنها نشان دادند. نتیجه کاملاً معنادار بود؛ گروهی که اهل ورزش بودند، توانستند خشم و اضطراب خود را کنترل کنند و آرام بمانند. اما در مقابل، افرادی که آمادگی جسمانی پایینتری داشتند، واکنشهای احساسی شدیدی نشان دادند و سطح اضطرابشان به سرعت تا مرز هشدار بالا رفت.
اما چرا عرق ریختن و تحرک فیزیکی تا این حد روی روان تأثیر میگذارد؟ واقعیت این است که وقتی ما ورزش میکنیم، در حال آموزش دادن به بدن برای تحمل شرایط سخت هستیم. ورزش منظم، گردش خون را بهبود میبخشد، هورمونها را متعادل میکند و با ترشح مواد شیمیایی شادیآور در مغز، خلقوخو را التیام میدهد. علاوه بر این، پایبندی به یک برنامه ورزشی، حس اعتمادبهنفس، نظم و تسلط بر خود را در ما بیدار میکند؛ عواملی که سپری محکم در برابر مشکلات روزمره هستند.
البته محققان تأکید میکنند که این یافتهها بهمعنای بینیازی کامل از درمانهای تخصصی در مشکلات جدی روانشناختی نیست و هنوز به مطالعات گستردهتری نیاز است. با این حال، پیام این پژوهش برای زندگی امروز ما بسیار روشن و کاربردی است.
برای رسیدن به این آرامش، نیازی نیست حتماً یک ورزشکار حرفهای باشید یا هزینههای گزافی بپردازید. گاهی تنها یک پیادهروی ساده و روزانه میتواند همان داروی بدون نسخهای باشد که روان ما برای عبور از فشارهای زندگی به آن نیاز دارد. ذهن و جسم ما تار و پود یک بافت واحد هستند؛ با مراقبت از جسم، به ذهنمان فرصت نفس کشیدن بدهیم.
