الجزایر و اتریش پیش از دیدار شنبهشب خود میدانستند که حتی یک تساوی نیز برای صعود هر دو تیم به مرحله حذفی جام جهانی کافی است؛ اما بهجای یک بازی محافظهکارانه، یکی از مهیجترین مسابقات مرحله گروهی را رقم زدند. در دیداری پرهیجان، دو تیم به تساوی ۳ بر ۳ رسیدند؛ نتیجهای که هر دو را راهی مرحله حذفی کرد و در مقابل، به حذف تلخ تیم ملی ایران انجامید.
دراماتیکترین لحظات بازی در وقتهای تلفشده رقم خورد. الجزایر با گل دوم ریاض محرز ۳ بر ۲ پیش افتاد و اتریش تا آستانه حذف پیش رفت، اما ساشا کالایدزیچ در آخرین صحنه مسابقه با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند تا اتریش نیز جواز صعود را کسب کند.
رالف رانگنیک، سرمربی اتریش، پس از پایان مسابقه گفت: «حدود ۴۰ سال است مربیگری میکنم. بازیای با چنین روند دراماتیک و چنین پایان غیرمنتظرهای به یاد ندارم. اگر پیش از مسابقه کسی میگفت بازی ۳-۳ تمام میشود، هیچکس باور نمیکرد. احتمالاً اگر کسی روی این نتیجه شرط بسته بود، برنده مبلغ بزرگی میشد.»
رانگنیک درباره هیجان رختکن تیمش نیز گفت: «رختکن دیوانهکننده شده است. اگر آلفرد هیچکاک چنین داستانی نوشته بود، میگفتم کاملاً دیوانه شده است.»
برای اتریش، مارکو آرناتوویچ، مارسل زابیتزر و ساشا کالایدزیچ گلزنی کردند. این تیم با قرار گرفتن در رده دوم گروه J، پس از آرژانتین، برای نخستین بار از سال ۱۹۸۲ به مرحله حذفی جام جهانی راه یافت و در مرحله یکشانزدهم نهایی به مصاف اسپانیا خواهد رفت.
در سوی مقابل، رفیق بلغالی و ریاض محرز (دو گل) گلهای الجزایر را به ثمر رساندند. الجزایر نیز با قرار گرفتن در رده سوم گروه، بهعنوان یکی از تیمهای برتر سوم راهی مرحله حذفی شد و باید با سوئیس روبهرو شود. ریاض محرز پس از بازی گفت: «احساس فوقالعادهای داریم. هدف ما از همان ابتدا صعود از مرحله گروهی بود و به آن رسیدیم. همه اعضای تیم بسیار خوشحال هستند.»
این نتیجه برای ایران بسیار تلخ بود. اگر یکی از دو تیم اتریش یا الجزایر پیروز میشد، ایران بهعنوان یکی از بهترین تیمهای سوم گروهها راهی مرحله بعد میشد؛ اما گل تساوی اتریش در واپسین ثانیههای مسابقه، امیدهای تیم ملی ایران را از بین برد.
این دیدار یادآور «رسوایی گیخون» در جام جهانی ۱۹۸۲ بود. بسیاری از این هواداران جدید الجزایر احتمالاً چیزی درباره آن رسوایی نمیدانستند. اما هواداران قدیمی الجزایر ۴۴ سال منتظر فرصتی برای انتقام ورزشی از اتریش بودند. در جام جهانی ۱۹۸۲، پس از آنکه آلمان غربی با نتیجه یک بر صفر از اتریش پیش افتاد، دو تیم عملاً بازی را متوقف کردند، زیرا همان نتیجه صعود هر دو را تضمین میکرد و الجزایر حذف میشد. اعتراض الجزایر به فیفا نیز بینتیجه ماند.
پیش از این مسابقه، برخی نگران بودند که با افزایش تعداد تیمهای جام جهانی به ۴۸ تیم، شاهد «رسوایی کانزاسسیتی» باشیم، زیرا هر دو تیم میدانستند تساوی آنها را راهی مرحله بعد میکند. اما ۶۹ هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه، در عوض شاهد بیش از ۹۰ دقیقه فوتبال پرهیجان و فراموشنشدنی بودند.
رانگنیک در واکنش به گمانهزنیها درباره احتمال تبانی دو تیم گفت: «وقتی مسابقه ۳-۳ تمام میشود، هیچکس نمیتواند ادعا کند که توافقی برای مساوی یا چیزی شبیه به آن وجود داشته است.»
ولادیمیر پتکوویچ، سرمربی الجزایر، نیز پس از پایان مسابقه گفت: «فکر میکنم بازی کمی دیوانهوار بود و از مرز تحمل همه گذشته بود. حالا باید صعودمان را جشن بگیریم، استراحت کنیم و سپس برای مرحله بعد آماده شویم.»
بیشتر بخوانید: گزارش رویترز از پایان دراماتیک امیدهای ایران در جام جهانی ۲۰۲۶
