تنگه هرمز با عرض 33 کیلومتر و مسیر قابل کشتیرانی کمتر از 6 کیلومتر، حیاتیترین گلوگاه انرژی جهان است که خلیج فارس را به آبهای آزاد متصل میکند.
این منطقه به دلیل میزبانی از حدود نیمی از ذخایر اثبات شده نفت جهان و عبور روزانه حدود 20 میلیون بشکه نفت خام و فرآوردههای نفتی، نقشی تعیینکننده در اقتصاد بینالملل ایفا میکند.
کشورهای حاشیه خلیج فارس شامل عربستان، عراق، کویت، امارات، قطر و ایران، برای صادرات بخش عمده نفت خود به بازارهای جهانی، وابستگی مستقیم به این تنگه دارند.
نکته قابل توجه این است که برخلاف سایر مناطق تولیدکننده نفت، زیرساختهای جایگزین برای دور زدن تنگه هرمز بسیار محدود است. فقط دو خط لوله اصلی (خط لوله ینبع در عربستان و خط لوله فجیره در امارات) وجود دارد که ظرفیت کلی آنها تنها حدود 7 میلیون بشکه در روز است؛ رقمی که در برابر حجم کل صادرات منطقه بسیار ناچیز است.
بسته شدن یا اختلال در تنگه هرمز محدود به بازار انرژی نیست و زنجیره تأمین جهانی را در حوزههای کشاورزی، حملونقل، صنایع بستهبندی، دارو، پوشاک و تکنولوژیهای پیشرفته مانند تراشه، هوش مصنوعی و تجهیزات پزشکی فلج میکند
