به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا، شماره فصل بهار فصلنامه نگاه نو با تصویری از زندهیاد حسین حسینخانی (۱۳۱۶ تا ۱۴۰۵) مدیر انتشارات آگاه بر جلد و در ۲۵۸ با یادداشت علی میرزائی، سردبیر و مدیرمسئول مجله آغاز میشود.
وی در این یادداشت به نام «نفرین بر جنگ و جنگافروزان» به موضوع حمله آمریکا و رژیم اسرائیل به ایران پرداخته در پایان با توجه به جنایت در مدرسه شجرهطیبه میناب این شماره را به یاد و خاطره شهدای این حمله پیشکش کرده است.
بعد از سرمقاله نوشته فخرالدین عظیمی، استاد تاریخ دانشگاه کنتیکت را میخوانیم. وی در این مقاله به نام «دریغا ایران، آتش جنگ و تیمارداشت وطن»، ضمن اشاره به مفهوم وطن برای انسان و ایران مینویسد: ایران طوفانها پشت سر نهاده است. کشوری با این پیشینه شاید بلرزد، ولی میپاید. (ص.۱۹)
مقالهای از حسین معصومیهمدانی، عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی مطلب بعدی این شماره از مجله است که نام «ارزش میراث نیما یوشیج» را دارد.
«زندانی قلم نی، درباره عماد الکتاب، تسعلیقنویس و تکاپوهایش در عصر مشروطه» به یادبود نودمین سالمرگ او نوشته ولیالله کاووسی از دیگر مطالبی است که در این شماره میخوانیم.
عماد الکتاب خوشنویس مشهور سدههای سیزدهم و چهاردهم ایران، نماد تلفیق هنر و آزادیخواهی در ایران عصر قاجار و پهلوی است و در بخشی از این مطلب میخوانیم: علاوه بر نقاشی، عماد الکتاب در فن عکاسی نیز تجربه و سررشته داشت و با انواع روشهای ثبوت و ظهور عکس و آماده سازی کاغذ ژلاتین آشنا بود. (ص. ۷۸)
نجّار تاریخنگار یکی دیگر از مطالب این شماره به قلم حمیدرضا محمدی است. وی در این مطلب به زندگی و زمانه عباس اقبال آشتیانی (۱۲۷۷ تا ۱۳۳۴) میپردازد و در بخشی از آن مینویسد: اقبال، پژوهشگری چندسویه و بسیار پرکار و تعلقش عمدتا معطوف به ادبیات و تاریخ ایران بود. آثارش وزانت و جسارت علمی داشت. نوشتههای او سرشار از نکات دردمندانهای بود و بیم و باکی هم نداشت. (ص.۱۱۹).
گفتوگویی با محمود درویش (۱۹۴۱ تا ۲۰۰۸) شاعر نامآشنای فلسطینی به ترجمه احسان موسوی خلخالی هم مطلب دیگری در این شماره است. درویش به مدد فضای مجازی این روزها در ایران نیز بهخوبی شناختهشده و این ترجمه به بهانه انتشار کتاب «شاهد واپسین، محمود درویش در فرهنگ اسرائیل» انتخاب، ترجمه و چاپ شده است.
شاهد واپسین نوشته ریم غنایم نویسنده و مترجم فلسطینی است که خوانشی چندلایه و متفاوت از حضور محمود درویش در فضای فرهنگی عبری زبان به دست میدهد.
داستانی از نویسنده شناختهنشده نیجریهای
معجزه در ترافیک لاگوس داستانی از چیکا اونیگوه با ترجمه منصوره شوشتری عنوان داستانی در بخش ترجمه این شماره منتشر شده است.
اونیگوه (زاده ۱۹۷۴) نویسنده نیجریهای که به زبان های انگلیسی و هلندی مینویسد، از صداهای جدید و کمترشناختهشده در فضای ادبی ایران است. وی ضمن تدریس در دانشگاههای مختلف در آمریکا داور جوایز ادبی هم بوده است و با داستان معجزه در ترافیک لاگوس که داستانی از وضعیت اجتماعی مردم در شهر لاگوس پایتخت نیجریه است، برنده جایزه او هنری در سال ۲۰۲۵ شد.
در بخشی از این داستان میخوانیم: پسر گفت نامش اوبیک است، صدای او دورگه بود. یادم نمیآمد دو روز پیش هم صدایش این شکلی بوده باشد اما در آن روز هم زیاد حرف نزد. پدرش بیش از او صحبت کرد. مردی کوچکاندام و عضلانی که سر تا پا سیاه پوشیده و شبیه پرنده شکاری بود. (ص. ۲۰۲)
نقد فیلم این شماره در مقالهای با نام «من درد مشترکم؛ مرا فریاد کن، کیک رئیس جمهور (۲۰۲۵) نویسنده و کارگردان حسن هادی» نوشته مهرناز شیرازیعدل منعکس شده است. فیلمی که به موضوع حمله آمریکا به عراق در دهه ۹۰ میلادی میپردازد.
شاهنامهپژوه یگانه به یاد استاد جلال خالقیمطلق (۱۳۱۶ تا ۱۴۰۴) نوشته مهری بهفر استاد دانشگاه از دیگر مطالب این شماره است.
جلال خالقیمطلق نامی شناختهشده که سالها عمر خود را در تصحیح شاهنامه گذاشت، نهم اسفند گذشته در مونیخ آلمان درگذشت.
بهفر که خود نیز دستی در تحقیق در زمینه شاهنامه دارد، در بخشی از این مطلب کوتاه نوشته است: با اینکه استاد خالقی مطلق بهحق بیشتر با تصحیح شاهنامه شناخته میشوند، اما دیگر نوشتههای ایشان در زمینه شاهنامهشناسی از مقاله و مدخل دانشنامه تا ترجمه و تحقیق و تالیف از حیث زمینه متنوغ و از حیث روش فنی و محققانهاند. (ص. ۲۱۹)
«رویاهای فرزندان معنوی رضاشاه» از آرمان نهچیری، «آلفرد لومر و نخستین سرود ملی ایران» از فرهود صفرزاده، «مروری بر اندیشههای هابرماس» نوشته کمال پولادی، «فرشته در شهر» ترجمه امید کریمزاده، «چپ در جماعت» از کرامتالله راسخ، «پژواک کلمات مجرم در هزارتپه» نوشته ندا کردونی، «پاولیک ماروزف نماد اسطورهسازی و تولید قهرمان در شوروی» نوشته زهرا محمدی، «شاهکار ادبی یا همدستی با شر؟ نگاهی دوباره به رمان زمین نوآباد اثر میخاییل شولوخوف» از آبتین گلکار، «روایتهای حافظه پسینی بازنمایی جنگ کبیر میهنی در حافظه خانوادگی سه نسل» به ترجمه زهرا محمدی، «دو روایت از جنگ اوکراین» نوشته سید حسین طباطبایی، «گمشده من» از مهدی قائمی، «سال هولناک» شعری از نیکالای نکراسوف به ترجمه آبتین گلکار، «واقعهنگاری جنگ با زبان تصویر در سینمای جنگ» نوشته عزیزالله حاجی مشهدی، «مرگ فرهنگی مردی دیگر در بهار به یاد پرویز خرسند (۱۳۱۹ تا ۱۴۰۵)» نوشته مریم پورثانی از دیگر مطالبی است که در این شماره میخوانیم.
دو بخش پایانی این شماره نیز تازههای کتاب و انتقاد کتاب است که اولی به قلم علی میرزائی چنان که از نامش پیداست آثار تازهمنتشرشده را به خوانندگان معرفی و بخش دوم شامل پنج نقد جدی از پنج کتاب به قلم چهار نویسنده یعنی محمد شریفی، آبتین گلکار، احمد کاظمیموسوی و جلال فرزانه دهکردی است.
حسین حسینخانی هم که از روی جلد مجله چشم در چشم مخاطبان علاقهمند کتاب و ادبیات دوخته و اردیبهشت ۱۴۰۵ از دنیای فانی درگذشت، پایهگذار انتشارات آگه و آگاه بوده و در انتشار مجلههایی مانند نامه کانون نویسندگان، نقد آگاه، کتاب آگاه و بسیاری مجلات علمی نقش داشت.
