علی قویدل عصر پنجشنبه ۱۱ تیر، در نشست خبری با اصحاب رسانه، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدا اظهار کرد: شهدا مشعلداران راه آزادی و آزادگی هستند و با گذشتن از جان خود به ما آموختند که ادامه رسالت سیدالشهدا (ع) است، خون مطهر شهدا، درخت معنویت و استقلال این مرز و بوم را آبیاری کرد.
شهدای غریب؛ حقیقت زنده تاریخ
قویدل به موضوع شهدای غریب اشاره کرد و گفت: شهدای غریب، زندهترین حقیقت تاریخ این سرزمین هستند؛ شهدایی که به دلیل رفتار غیرمتعارف رژیم بعث عراق و عدم رعایت حقوق بینالملل، بر اثر گرسنگی و تشنگی در کشور غریب به شهادت رسیدند. غربت آنان به خانه و کاشانه محدود نمیشد و در سختترین شرایط با مقاومت و ایثار جان باختند. بسیاری از این شهدا سالها در انتظار بازگشت به خانه بودند.
وی افزود: در کشور بالغ بر هزار شهید داریم که پیکر مطهر آنان به کشور بازنگشته است؛ ۷۰۰ شهید در سال ۶۷ بهدلیل عدم رسیدگی و رفتار غیرمتعارف رژیم بعث به شهادت رسیدند. در استان قزوین ۷۵ شهید غریب داریم که از این تعداد ۳۵ تن، «شهدای عطش» هستند. در سطح کشور نیز ۷۰۰ شهید عطش داریم که میانگین سنی این شهدا ۲۱ سال است.
مدیرکل بنیاد شهید استان قزوین با تأکید بر نقش رسانهها تصریح کرد: بهترین افرادی که میتوانند این شهدا را معرفی کنند، خانوادهها و همرزمان آنان هستند. اگر نتوانیم روایتگری خوبی برای نسل آینده داشته باشیم، قطعاً سرگذشت این شهدا با تحریف روبهرو خواهد شد. امروز آرامش و امنیت ایران مرهون خون مطهر این شهداست؛ شهدا زندهاند و ما باید از آنان بهرهمند شویم. اگر ایثار و شهادت را زنده نگه داریم، جامعه زنده خواهد ماند.
قویدل خاطرنشان کرد: کمیتهای برای شهدای غریب تشکیل شده است؛ چراکه به دلیل مظلومیت آنان، کمتر به این موضوع پرداخته شده و جامعه اطلاعات کافی درباره آنان ندارد. ما وصایای این شهدا را به چاپ رساندهایم و در تلاشیم از طریق رسانهها، پل ارتباطی میان مردم و بنیاد شهید باشیم.
وی افزود: هر ساله یادواره و تجلیلی از خانوادههای شهدای غریب داریم، اما در تلاشیم امسال این مراسم را در سطح کشوری برگزار کنیم. از خانوادههایی که اسنادی از این شهدا دارند تقاضا داریم برای مستندسازی به ما تحویل دهند. بنیاد شهید بالغ بر ۴۷ کتاب در این حوزه تدوین کرده است، اما رسالت ما نباید تنها به چاپ وصایا محدود شود؛ میتوان وصایای شهدا را در مراسم پرچمگردانی و یا در تمام دستگاهها پس از تلاوت قرآن قرائت کرد.
شهدای عطش در مظلومانهترین شرایط به شهادت رسیدند
فاطمه نسخهچی، معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین گفت: شهدای عطش در سال ۶۷، در پاتک رژیم بعث به مرزهای ایران و در زمان امضای قطعنامه، ناجوانمردانه به اسارت درآمدند و تحت شکنجه قرار داشتند.
وی افزود: این رزمندگان در حالی که عطشان بودند، به بیماریهایی مبتلا شدند و مظلومانه شهید شدند و پیکرشان نیز به میهن بازنگشت.
معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان قزوین با بیان اینکه رسانهها باید در معرفی این شهدا نقش فعالتری داشته باشند، اظهار کرد: از رسانهها میخواهیم این شهدا را معرفی کنند و مظلومیت آنان را به گوش مردم برسانند.
وی ادامه داد: از دو سال پیش برنامههای مختلفی برای این شهدا برگزار کردهایم و اکنون در بین این شهدا، هویت برخی از شهدا که مفقودالاثر بودند، شناسایی شده است.
نسخهچی همچنین با اشاره به روند برگزاری کنگره شهدای غریب در اسارت گفت: این کنگره در حال شناسایی است و قرار است اجلاسیه کشوری آن در سیستان و بلوچستان برگزار شود.
مردم باید از جزئیات شهادت شهدای عطش مطلع شوند
سید هاشم موسوی، دبیر استانی کنگره شهدای غریب در اسارت، نیز در این نشست اظهار کرد: علت برگزاری این اجلاسیه این است که مردم بدانند در ۲۱ تیر سال ۱۳۶۷ تعداد ۱۴ هزار نفر به اسارت درمیآیند و تعدادی از این رزمندگان به شهادت میرسند.
وی افزود: در سال ۶۷ تعداد ۱۹۳۱ نفر اسیر شدند و اخیراً در شهر العماره عراق، محلی که برای آشیانه تانک بود، در تابستان گرم عراق، اسرا را در این آشیانه نگهداری کردند و حتی یک قطره آب هم به آنان ندادند؛ به نحوی که رزمندگان شاهد شهادت همرزمان خود بودند.
دبیر استانی کنگره شهدای غریب در اسارت ادامه داد: در اردوگاه موصل، تعدادی از رزمندگان را به رگبار بستند و شهید کردند، چون صدام به غرب امید داشت و از او پشتیبانی میکرد.
موسوی با بیان جزئیات بیشتری از شرایط اسرا خاطرنشان کرد: در آشیانه تانک، دریچهای کوچک وجود داشت که ۲ هزار نفر در تابستان عراق باید از آن تنفس میکردند؛ در مقابل، تانک آب چکه میکرد اما این رزمندگان در تشنگی شهید شدند.
وی افزود: چند تن از شهدا از فرط تشنگی برای آب خوردن رفته بودند که سه نفر کنار تانکر آب مورد اصابت قرار گرفتند و لب تشنه شهید شدند.
موسوی همچنین به شهر العماره اشاره کرد و گفت: در ۲۱ تیر ۶۷ این افراد به شهادت رسیدند، زمانی که رزمندگان مجروح بودند و داخل خودرو ریخته شده بودند؛ زخمیها و تشنهها وقتی ناله میکردند، آنان را از خودرو به بیرون پرتاب میکردند و میرفتند و اکثر این شهدا به این شکل به شهادت رسیدند وخبری از پیکر آنان نیست.
انتهای پیام
