ترامپ: تفاهمنامه با ایران پایان یافته است!
به گزارش رکنا، بسیاری از افراد میدانند که فعالیت بدنی منظم به حفظ قدرت عضلات در سالمندان کمک میکند، اما دانشمندان اکنون موفق شدهاند بخشی از سازوکار مولکولی این اثر را شناسایی کنند. محققان دانشکده پزشکی Duke-NUS وابسته به دانشگاه دوک و دانشگاه ملی سنگاپور دریافتند که ورزش میتواند سیستمهای ترمیم طبیعی عضلات را که با افزایش سن ضعیف میشوند، دوباره فعال کند و به حفظ عملکرد عضلات در سالهای پایانی زندگی کمک کند.
نتایج این تحقیق نشان میدهد ورزش به اصلاح یک عدم تعادل مهم در سلولهای عضلانی کمک میکند؛ عدم تعادلی که با افزایش سن ایجاد شده و روند فرسایش عضلات را تسریع میکند.
محققان در این پژوهش ژنی به نام DEAF1 را به عنوان یکی از عوامل کلیدی در روند پیری عضلات شناسایی کردند. بررسیها نشان داد با افزایش سن، میزان این ژن در عضلات بیشتر میشود و همین موضوع تعادل طبیعی میان تولید و پاکسازی پروتئینها را برهم میزند.
در نتیجه، پروتئینهای آسیبدیده در سلولهای عضلانی تجمع پیدا کرده و به مرور زمان باعث کاهش قدرت و عملکرد عضلات میشوند.
پژوهشگران دریافتند ورزش میتواند به کاهش این اختلال کمک کند و سیستمهای طبیعی ترمیم عضلات را دوباره فعال سازد. به بیان ساده، فعالیت بدنی منظم به عضلات کمک میکند تا بهتر خود را بازسازی کرده و از تجمع پروتئینهای آسیبدیده جلوگیری کنند.
با این حال، محققان هشدار میدهند که در برخی سالمندان که سطح DEAF1 بسیار بالا رفته یا سازوکارهای تنظیمی بدن به شدت ضعیف شدهاند، ورزش به تنهایی ممکن است برای بازگرداندن کامل توان ترمیم عضلات کافی نباشد.
اهمیت این یافتهها تنها به سالمندان محدود نمیشود. دانشمندان معتقدند شناخت بهتر عملکرد DEAF1 میتواند به توسعه درمانهای جدید برای افرادی که پس از جراحی، بیماریهای مزمن یا سرطان با ضعف عضلانی روبهرو هستند نیز کمک کند.
در آزمایشهایی که روی مگسهای میوه و موشهای سالمند انجام شد، کاهش فعالیت این ژن موجب بهبود قدرت عضلات و بازگشت تعادل سالم پروتئینی شد؛ نتیجهای که نشان میدهد DEAF1 نقش مهمی در روند پیری عضلات موجودات مختلف دارد.
اگرچه پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوانند با هدف قرار دادن این مسیر مولکولی، درمانهای جدیدی برای مقابله با تحلیل عضلانی ارائه دهند، اما پیام اصلی این تحقیق روشن است: ورزش همچنان یکی از مؤثرترین و در دسترسترین راهکارها برای حفظ قدرت عضلات، استقلال فردی و کیفیت زندگی در سالهای سالمندی محسوب میشود.
این یافتهها بار دیگر نشان میدهد که فعالیت بدنی تنها به تناسب اندام محدود نمیشود، بلکه در سطح سلولی و مولکولی نیز از بدن در برابر پیامدهای پیری محافظت میکند.
