فرارو- اخیرا قسمت اول سریال «کوری» در شبکه نمایش خانگی منتشر شده است. اثری در ژانر جنایی که از پروندههای واقعی الهام گرفته شده است.
به گزارش فرارو، این سریال در همین قسمت اول نشان میدهد که در امتداد مسیری حرکت میکند که برای تهیه کننده آن، کاظم دانشی به امضایی آشنا تبدیل شده است. اقتباس از پروندههای جنایی واقعی و تبدیل آنها به درامی که میان بازسازی مستندگونه و تعلیق داستانی حرکت میکند.
این انتخاب، در عین حال که به سریال هویتی مشخص میبخشد چالشی جدی نیز به همراه دارد. مخاطبی که پیشتر اخبار این پرونده را دنبال کرده از سرانجام کلی ماجرا آگاه است و بنابراین بار اصلی سریال دیگر بر غافلگیری روایی استوار نیست بلکه بر کیفیت روایت، شخصیتپردازی و نحوه بازآفرینی یک تراژدی واقعی تکیه دارد.
داستان «کوری» از تلخترین حوادث سالهای اخیر کشور الهام گرفته است. در این پرونده ها مصرف مشروبات الکلی آلوده در مراسمات به جان باختن و مسمومیت شمار زیادی از افراد انجامید و در زمان وقوع، به جنجالیترین پروندههای جنایی کشور تبدیل شدند.
سریال «کوری» در قسمت نخست، بدون شتابزدگی، موفق میشود فضای ملتهب و اضطرابآلود آن روزها را بازسازی کند. تمرکز کارگردان بیش از آنکه بر بازآفرینی صرف حادثه باشد، بر خلق اتمسفری است که مخاطب را به تدریج در دل بحران قرار میدهد؛ رویکردی که به قسمت افتتاحیه هویتی مستقل میبخشد.
یکی از مهمترین تصمیمهای روایی سریال، آغاز همزمان چند خط داستانی است. در قسمت اول، این روایتها هنوز ارتباط مستقیمی با یکدیگر پیدا نمیکنند و هرکدام شخصیتها و موقعیتهای خود را معرفی میکنند. چنین ساختاری اگرچه ممکن است در نگاه نخست پراکنده به نظر برسد، اما در آثار جنایی چندلایه، روشی شناختهشده برای ایجاد دامنهای گستردهتر از شخصیتها و انگیزههاست.
پرسش اصلی این نیست که آیا این خطوط در ادامه به هم خواهند رسید، بلکه این است که سجاد پهلوان زاده، نویسنده و کارگردان چگونه این اتصال را شکل میدهند و آیا این پیوند قانعکننده رخ خواهد داد یا خیر؟
در بخش بازیگری، «کوری» بیش از هر چیز بر تجربه و هماهنگی گروه بازیگرانش تکیه دارد. اجراها در سطحی قرار دارند که از چنین ترکیبی انتظار میرود و هیچیک از بازیگران از فضای کلی اثر خارج نمیشوند. با این حال، امیر نوروزی حضوری متفاوتتر از دیگران دارد. بازی او، چه در کنترل احساسات و چه در انتقال تنشهای درونی شخصیت، باعث میشود دوربین در بسیاری از صحنهها ناخودآگاه به سمت او متمایل شود. اگر این روند در قسمتهای بعدی نیز ادامه پیدا کند، میتوان انتظار داشت یکی از نقاط اتکای اصلی سریال، بازی او باشد.
از منظر اجرایی، تدوین و روایت هماهنگ با یکدیگر حرکت میکنند. قسمت نخست از افت ریتم یا وقفههای ناگهانی در پیشبرد داستان رنج نمیبرد و اطلاعات لازم را به اندازهای کنترلشده در اختیار مخاطب قرار میدهد که حس کنجکاوی حفظ شود. این انسجام روایی باعث میشود قسمت افتتاحیه، علیرغم تعدد شخصیتها و خطوط داستانی، تمرکز خود را از دست ندهد.
در نهایت، «کوری» هنوز در مرحله معرفی جهان خود قرار دارد و برای قضاوت نهایی زود است. با این حال، قسمت اول نشان میدهد که سریال از نظر فضاسازی، ریتم و طراحی روایت، شروعی امیدوارکننده داشته است. اکنون موفقیت یا شکست آن بیش از هر چیز به این بستگی دارد که در قسمتهای آینده چگونه میان واقعیت تاریخی پرونده و نیازهای یک درام پرتعلیق تعادل برقرار کند. این تعادل میتواند «کوری» را از یک بازسازی صرف به اثری ماندگار در ژانر جنایی تبدیل کند.
