نمایش «فراموشخانه» نوشته شیده غفاریان با کارگردانی سهاب محبعلی این روزها در تالار حافظ روی صحنه است.
محبعلی در گفتگو با ایسنا هم از چالشهای اجرای این نمایش سخن گفت و هم ابراز تاسف کرد که در حال حاضر بلاگرها به جای منتقدان و رسانههای تخصصی، رهبری فکری بخشی از تماشاگران تئاتر را بر عهده دارند.
او در آغاز درباره داستان و درونمایه این اثر نمایشی گفت: نمایشنامه «فراموشخانه» بر اساس زندگی یک قاتل سریالی آمریکایی نوشته شد و بعدتر کانسپت دیگری را به آن اضافه کردیم که مرتبط با دوران قاجار است اما دوره پادشاه خاصی مدنظرمان نیست. بلکه دوره قاجاریه به طور کلی مد نظر ماست. نمایش ما درباره عمارتی است که در آن چرخه فراموشی وجود دارد و این با واقیعت زندگی ما همخوان است که مدام فراموش میکنیم و فراموش میشویم.
این کارگردان، پروسه آمادهسازی نمایش خود را بسیار دشوار خواند و افزود: متن ما فروردین سال گذشته نوشته شد اما تمرینمان به دلیل وقوع جنگ ۱۲ روزه متوقف شد. بعد از آن قرار شد زمستان روی صحنه برویم که این بار ناآرامیهای سیاسی و اجتماعی و به دنبال آن جنگ تحمیلی سوم، اجرای ما را به تعویق انداخت.
محبعلی ادامه داد: مجموعه این شرایط سبب شد که سه بار گروه بازیگران را تغییر بدهیم و پروسه طولانی آمادهسازی نمایش، هزینه بیشتری هم به ما تحمیل کرد. البته بنیاد رودکی همکاری بسیار خوبی با ما داشت و انعطاف بالایی نشان دادند.
او درباره مهمترین چالشهایی که گروههای نمایشی در شرایط حال حاضر با آن رو به رو هستند، نیز گفت: قطعا اقتصاد، بحث مهمی است. زمانی چند سالن محدود دولتی داشتیم و هر کار به سختی از مرحله بازبینی گذر میکرد چراکه به جز بحث نظارت و سانسور، استانداردهای کیفیت هم در پذیرش آثار تاثیرگذار بود اما با راهاندازی مجموعههای خصوصی، این معیارها تغییر کرد و در حال حاضر هر کسی که از عهده پرداخت اجاره سالن بربیاید، میتواند تئاتر اجرا کند و دیگر معیارهای کیفی، اهمیت گذشته را ندارند. به همین دلیل گاهی شاهد حضور افراد گذری هستیم، افرادی که بعد از اجرای یک نمایش ، این حوزه را ترک میکنند.
محبعلی اضافه کرد: در سالهای اخیر عموما نمایشهایی که با حضور چهره مشهوری روی صحنه رفتهاند یا کمدی و شاد بودهاند، بیشتر با اقبال تماشاگران رو به رو شدهاند بدون اینکه ان تماشاگران علاقهای جدی به تئاتر داشته باشند بلکه برای دیدن آن چهره خاص به تئاتر آمدهاند و البته صحبتم درباره بازیگرانی نیست که پیشینه تئاتری دارند و حالا به واسطه حضور در آثار تصویری مشهور شدهاند.
او با تاکید بر ضرورت حمایت از تئاترهای مستقل خاطرنشان کرد: در همه جای دنیا تئاترهای مستقل باید مورد حمایت قرار بگیرند و این حمایت تنها شامل کمکهای مالی نمیشود بلکه حمایتهایی همچون ابزارهای تبلیغاتی و اطلاعرسانی و دیگر امکانات دولتی را هم در بر میگیرد.
محبعلی ادامه داد: این روزها میبینیم که رهبران فکری حوزه فرهنگ و هنر عوض شدهاند و به جای رسانهها و منتقدهای مستقل، بلاگرها هستند که مردم را به تماشای تئاترهایی خاص دعوت میکنند. اما اگر به دنبال تئاتر کنشمند هستیم، این شکل از معرفی، سلیقه تماشاگر را پایین میآورد. بنابراین تئاتر مستقل باید مورد حمایت قرار بگیرد.
او در پایان افزود: به عنوان یک کارگردان، دوست دارم کنشگری خود را حفظ کنم حتی با اینکه از آغاز این پروژه، میدانستم اجرای یک تئاتر مستقل چه دشواریهایی دارد.
«فراموشخانه» روایتگر داستانی تلخ و رازآمیز در دل یک عمارت قجری است؛ جایی که دیوارها گوش دارند و حافظه خانه از ساکنانش زندهتر است. ورود یک مأمور سرشماری به این خانه، آرامش ظاهری آن را برهم میزند و پرده از رازهایی برمیدارد که سالها در سکوت پنهان ماندهاند.
این اثر به طراحی و کارگردانی سهاب محبعلی و نویسندگی شیده غفاریان، با تهیهکنندگی علی بیطرفان از ۱۰ تیر تا ۱۵ مرداد ۱۴۰۵ هر شب ساعت ۲۱ در تالار حافظ روی صحنه میرود.
در این نمایش علی حیدری، آیلار نوشهری، امیرعلی زمانیان، آرمین افتخارزاده، کتایون سلطانی، زهرا نادری، پرنیا عسگری، مهنوش امیری، مهلا رمضانپور، سارا رضایی، آیدا نوروزی، علیرضا پرتوی، امیرحسین لاری، امین ناظرفرد، ساجده باقری، غزل حاجی و نور حسنپور به ایفای نقش میپردازند.
آواز این اثر را امین معصومی و صحرا زرینی اجرا میکنند.
این نمایش هر شب ساعت ۲۱ در تالار حافظ روی صحنه میرود.
