به گزارش "ورزش سه"، اسوالدو بانیولی، سرمربی افسانهای ایتالیا که یکی از باورنکردنیترین داستانهای تاریخ فوتبال این کشور یعنی قهرمانی در اسکودتو با هلاس ورونا در سال ۱۹۸۵ را رقم زد، درگذشت.
بانیولی اگرچه به عنوان بازیکن دوران ورزشی خوب اما نه چندان چشمگیری داشت (او فوتبال خود را در میلان آغاز کرد و سپس در ورونا، اودینزه، کاتانزارو و اسپال بازی کرد)، اما به عنوان مربی با رساندن هلاس ورونا به قله فوتبال ایتالیا، جایگاه خود را در تاریخ ثبت کرد.
این داستان از سال ۱۹۸۱ در سری بی آغاز شد. پس از صعود به سری آ، آنها در عرض چند سال به دو فینال جام حذفی ایتالیا رسیدند که پیشدرآمدی برای معجزه بعدی بود. در فصل 85-1984، ورونای تحت هدایت او با یک دفاع منطقهای عالی و سازماندهی تاکتیکی بینظیر، اولین و تنها اسکودتوی تاریخ این باشگاه را به دست آورد.
بخش زیادی از اعتبار این قهرمانی به گلهای نانو گالدریسی، خلاقیت دی جنارو و دوندگیهای پیرینو فانا بازمیگشت؛ بازیکنانی که در باشگاههای بزرگ آن زمان فرصتی را که شاید شایستهاش بودند، به دست نیاوردند. بانیولی نقش بهسزایی در بازی گرفتن حداکثری از تکتک آنها داشت و توانست هماهنگی خاصی میان تیم و ورزشگاه بنتگودی ایجاد کند و با تاکتیکهای خود، فاصله مالی و مهارتی با رقبای بسیار قویتر را جبران کند. ورونای او فصل را با بهترین خط دفاعی لیگ به رهبری روبرتو تریچلا به پایان رساند؛ تیمی که در ۳۰ بازی تنها ۱۹ گل دریافت کرد.
نیلس لیدهولم، بازیکن سابق تیم ملی سوئد و مربی نامآشنا، در آن زمان درباره او گفته بود: «قدرت هلاسِ او در روحیه تیمی، ضد حملات ویرانگر و توانایی جنگیدن در هر موقعیتی نهفته بود. اسوالدو بانیولی علاوه بر همه اینها، ذاتاً یک جنگجو است.»
پس از نه فصل حضور در ورونا که با سقوط تلخ این تیم به دسته پایینتر در سال ۱۹۹۰ به پایان رسید، بانیولی به مدت دو فصل هدایت جنوا را بر عهده گرفت؛ جایی که به رتبه ششم سری آ و نیمهنهایی جام یوفا دست یافت. پیروزی تاریخی آنها مقابل لیورپول در آنفیلد بسیار مشهور است، زیرا این اولین پیروزی یک تیم ایتالیایی در این ورزشگاه در طول تاریخ بود.
سپس او به مدت یک سال و نیم روی نیمکت اینتر نشست و در سال ۱۹۹۳ به مقام نایبقهرمانی پس از میلانِ کاپلو رسید، اما در سال ۱۹۹۴ در یکی از پیچیدهترین فصلهای تاریخ نراتزوری اخراج شد؛ تصمیمی که پلگرینی، رئیس وقت باشگاه، بعدها در یکی از آخرین مصاحبههای خود از آن ابراز پشیمانی کرد.
پلگرینی در آن زمان گفت: «چه کاری را دوباره تکرار نمیکردم؟ بعد از سی سال میتوانم برای اولین بار اعتراف کنم که در اخراج بانیولی اشتباه کردم. او مردی شریف و مربی بزرگی بود؛ بهترین مربی من در کنار تراپاتونی.» پس از آن ماجرا، بانیولی تصمیم گرفت دیگر مربیگری نکند.
بانیولی در آن زمان اعلام کرد: «تصمیم گرفتم وقت بیشتری را در خانه بگذرانم و در کنار خانوادهام باشم.» اسوالدو بانیولی در سن ۹۱ سالگی در بیمارستان بورگو روما در ورونا درگذشت.
