به گزارش بهداشت نیوز، محققان مؤسسهی کارولینسکا در سوئد در مقالهای که در ژورنال "Alzheimer’s & dementia" میگویند: ریسک ابتلا به دمانس در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو، بیماریهای قلبی-عروقی یا سکته دو برابر افراد عادی است. در نتیجه پیشگیری از دیابت نوع دو و بیماریهای قلبی-عروقی میتواند یک استراتژی برای کاهش ریسک ابتلا به دمانس باشد.
دیابت نوع دو، بیماریهای قلبی-عروقی (بیماریهای قلبی ایسکمیک، نارسایی قلبی یا فیبریلاسیون دهلیزی) و سکته (که به نام بیماریهای کاردیومبوپاتیک هم شناخته میشوند) برخی از ریسک فاکتورهای اصلی دمانس هستند.
دکتر آبیگیل دوو دانشجوی دکترا در مرکز تحقیقات سالمندی، بخشی از دپارتمان نوروبیولوژی در دانشگاه کارولینسکا میگوید: مطالعات اندکی در مورد این که چگونه داشتن بیشتر از یکی از این بیماریها به صورت همزمان منجر به افزایش ریسک ابتلا به دمانس میشود وجود داشت به همین دلیل ما این مطالعه را انجام دادیم.
دمانس به آهستگی در طول سالیان ایجاد میشود. دمانس در ابتدا به صورت افت شناختی تدریجی که فقط در تستهای شناختی خود را نشان میدهد تظاهر میکند. سپس تخریب عصبی به جایی میرسد که منجر به اختلال شناختی شود به گونهای که فرد متوجه زوال حافظهاش میشود اما همچنان میتواند از خود مراقبت کند و نهایتاً منجر به دمانس کامل میشود.
روش: محققان دادههایی از مطالعهی ملی سوئد بر سالمندی و مراقبت استخراج کردند. این مطالعه بر ۲۵۰۰ فرد سالم بدون دمانس و بالای ۶۰ سال انجام شده بود. در آغاز مطالعه، شیوع بیماریهای کاردیومتابولیک از طریق پروندههای پزشکی و تحقیقات بالینی ارزیابی شد.
پس از آن شدکتکنندگان به مدت دوازده سال با معاینات بالینی و تستهای شناختی دنبال شدند تا تغییرات در توانایی شناختی و ایجاد دمانس مورد بررسی قرار گیرد.
وجود بیش از یک بیماری کاردیومتابولیک، افول شناختی را شتاب بخشید و ریسک اختلالات شناختی و دمانس را دو برابر کرد و زمان پیشرفت آنها را دو سال کاهش داد. شدت ریسک با تعداد بیشتر بیماریها افزایش پیدا کرد.
دکتر دوو میگوید: در مطالعهی ما، ترکیب دیابت، بیماری قلبی و دیابت، بیماری قلبی، سکته بیشتر از همه به عملکرد شناختی آسیب زد.
پیشگیری از بیماری دوم مهم است. با این حال، افرادی که فقط یک بیماری کاردیومتابولیک داشتند افزایش ریسک قابل توجهی برای دمانس از خود نشان ندادند.
نتیجهگیری: این خبر خوبی است. مطالعه نشان میدهد که ریسک فقط وقتی افزایش پیدا میکند که یک نفر حداقل دو تا از این بیماریها را داشته باشد، پس ممکن است با پیشگیری از ابتلا به بیماری دوم بتوان جلوی ابتلا به دمانس را گرفت.
ارتباط بین بیماریهای کاردیومتابولیک و ریسک دمانس در بیمارانی که زیر ۷۸ سال بودند قویتر بود.
دکتر دوو میگوید: پس ما باید بیشتر بر پیشگیری از بیماریهای کاردیومتابولیک در میانسالی تمرکز کنیم، چون ریسک نقایص شناختی و دمانس در سالمندی در بین کسانی که در میانسالی دچار بیماریهای کاردیومتابولیک هستند، بیشتر است.
محققان امیدوارند در مطالعات آینده با بررسی عوامل ژنتیکی و تصویربرداری از مغز مکانیسمی که این ارتباط را ایجاد میکند و باعث میشود بیماریهای کاردیومتابولیک به مغز آسیب بزنند، کشف کنند.
