گروه سیاست نامه نیوز، فرصت چندانی تا انتخابات مجلس باقی نمانده و سیاسیون در جبهه اصلاحطلبی اگرچه از مواضع سرسختانه اولیه مبنی بر تحریم انتخابات دست کشیدهاند، امیدی هم به موفقیت در رقابتهای پیش رو ندارند. بسیاری از نیروهای این جریان اقدام به مشارکت کرده و برای کاندیداتوری ثبت نام کردهاند. بخش عمدهای از این کاندیداها نیز چهرههای سفید بوده و احتمالا در اعلام نتایج نهایی صلاحیتها، از فیلتر شورای نگهبان عبور خواهند کرد.
مشکل اما اینجاست که نه این نیروها چندان شناخته شده و دارای امکان رای آوری هستند و نه جبهه اصلاحطلبی یک لیدر قابل اتکا دارد. وضعیت این جریان سیاسی به گونهای است که دیگر امکان «تکرار» و این حرفها وجود ندارد. بدنه اجتماعی اصلاحطلب حول محور افرادی قبلا آزموده شده مثل روحانی و عارف که این روزها زمزمه محوریتشان مطرح است ، گرد نخواهند آمد و این اصلی ترین مشکل جریان اصلاح طلبی است.
این وضعیت نه برای اصلاحطلبان غیرقابل درک است و نه از نگاه جریان رقیب پنهان میماند. چنانچه روزنامه کیهان در این زمینه نوشته: «زمزمه محوریت عارف یا روحانی برای ارائه فهرست انتخاباتی طیف مدعیان اعتدال و اصلاحات در حالی است که عارف در سال 1392 نامزد انتخابات ریاستجمهوری بود اما در اثر توافق خاتمی و هاشمی برای حمایت از روحانی، ناچار به کنارهگیری آمیخته با اعتراض شد.»
با این وجود اصلاحطلبان دست روی دست نگذاشته و منفعل نخواهند ماند چراکه حداقل بخش خواهان مشارکت، باور دارد که این رویکرد تقدیم کرسیهای مجلس به رقیب و کنارهگیری از قدرت است. لذا هر طور شده ولو با حداقل نیروها و بدون یک لید قابل اتکا پا به عرصه مشارکت خواهند گذاشت. اینکه در چنین وضعیتی چه نتیجهای خواهند گرفت اما بعدتر معلوم خواهد شد. به خصوص که به باور بسیاری از تحلیلگران جریان اصولگرایی نیز با دامن زدن به افتراق و ورود با لیستهای جداگانه که این روزها بحث آن مطرح است، فرصت موفقیت بیشتر را برای اصلاحطلبان علی رغم شرایط آشفتهای که دارند؛ فراهم خواهد کرد.
