به گزارش خبرگزاری صدا و سیما در این یادداشت آمده است: گاهی تاریخ با خون نوشته میشود، با اشک مادران، با رؤیاهای ناتمام کودکانی که هنوز فرصت بزرگ شدن پیدا نکردهاند. این روزها خبرها بوی دود میدهند و واژهها زیر بار اندوه خم شدهاند.
حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران زخمی عمیق بر وجدان انسانیت است. آنچه رخ داده، نه یک «درگیری نظامی»، که جنایتی آشکار است؛ جنایتی که در آن مرز میان قدرت و اخلاق فرو ریخته و بیگناهان تاوان بازیهای سیاسی را پرداختهاند. وقتی بمبها بر شهرها فرود میآیند، نخستین قربانیان، مردم عادیاند؛ انسانهایی که نه در اتاقهای تصمیمگیری حضور دارند و نه سهمی در این خشونت دارند.
در میان این اندوه بزرگ، نام دختران مدرسه میناب، چون زخمی سوزان بر دلها نشسته است. دخترانی با کولهپشتیهایی پر از دفتر و مداد، با رؤیاهایی که هنوز در آغاز راه بودند. صبحشان باید با زنگ مدرسه آغاز میشد، با خندههایی که در حیاط مدرسه میپیچید و با آیندهای که آرامآرام شکل میگرفت. اما جنگ، بیرحمتر از آن بود که به کودکی رحم کند.
