در بازی اول فیفا دی ماه مارس، امیر قلعه نویی تیمش را با سه مدافع مرکزی و با روش دهه ۷۰ شمسی که استانکو به ایران آورد، با سیستم ۳-۶-۱ به میدان فرستاد. روشی که برای بازی در جام جهانی انتخاب شده بود و عملاً نه به نتیجهگیری تیم ما انجامید و نه بازی زیبایی را شاهد بودیم.
برای بازی دوم مقابل کاستاریکا -که آشکارا رقیبی ضعیفتر از نیجریه بود- قلعه نویی تغییر سیستم داد و به همان روش ۲-۴-۴ لوزی که بازیکنان ایرانی عادت دارند، برگشت. این عقب نشینی برای تیم ملی نتیجه داد و در همان نیمه اول کار حریف را یکسره کرد.
البته که کاستاریکا رقیب گردن کلفتی برای ما نبوده و نیست، اما علاوه بر ضعف حریف روش تهاجمی بازی نیز تاثیری در این نتیجه داشت. روشی که بازیکنان به آن آشنایی دارند و البته که قلعه نویی به جمله مشهور ناپلئون بناپارت عمل کرد تا عملاً خود و تیمش را نجات دهد با این وجود او اگرچه از سیستم بازی عقب نشینی کرد اما دست از حمایت از مهرههای محبوبش برنداشت!
کماکان شجاع خلیلزاده، قدوس و طارمی بدون تغییر در تیم بازی میکنند و تقریباً همه میتوانند ترکیب نهایی قلعه نویی برای جام جهانی را حدس بزنند. بیرو هم هست، عزت اللهی هم همینطور و فقط زوج شجاع مثل دفاع چپ و راست مشخص نشده است!
البته که درخشش امثال قایدی یا حسین زاده کار را برای برخی نورچشمی ها سخت می کند ولی اسکلت اصلی معلوم شده است.
بیشتر بخوانید: قلعهنویی چند مهره فیکس تیم ملی را انتخاب کرد؛ همگی بالای ۳۰ سال!
