به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس گزارش آنکتاد (UNCTAD)، تردد کشتیها در تنگه هرمز از ۱۲۹ فروند در روز (پیش از جنگ) به تنها ۴ فروند رسیده است؛ وضعیتی که عملاً به معنای توقف تقریباً کامل حملونقل از این مسیر است.
در این شرایط، واردات غلات به منطقه خلیج فارس ۹۲ درصد کاهش یافته و کشتیهای حامل غلات یا متوقف شدهاند یا برای رسیدن به مقصد، مسیرهای بسیار دورتر را انتخاب میکنند. همچنین صادرات کودهای شیمیایی ۹۲ درصد افت کرده و محمولههای فولاد و گچ—از جمله کالاهای موردنیاز ساختوساز و کشاورزی—حدود ۹۳ درصد کاهش داشته است.
برنامه جهانی غذا (WFP) هشدار داده است که اگر جنگ تا تابستان ۲۰۲۶ ادامه پیدا کند، ۴۵ میلیون نفر دیگر به جمعیت ۳۱۸ میلیونیای که هماکنون با گرسنگی حاد روبهرو هستند، اضافه میشوند.
کارشناس ارشد سازمان خواربار و کشاورزی (FAO) تأکید میکند زمان بسیار حیاتی است. در بنگلادش، کارخانههای تولید کود به دلیل کمبود مواد اولیه تعطیل شدهاند و پاکستان نیز با خطر کمبود انرژی و احتمال تعطیلی مدارس مواجه است. حتی کشورهایی با ظرفیت کشاورزی بالا مانند برزیل و آمریکا نیز به واردات کود از خلیج فارس وابستگی جدی دارند؛ کاهش مصرف کود نیز میتواند به افت محسوس محصول در برداشت فصل آینده منجر شود.
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، بهطور تلویحی مطرح کرده که محاصره دریایی میتواند فراتر از تنگه هرمز رفته و تنگه بابالمندب را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ مسیری که در ارتباط با کانال سوئز و دریای سرخ قرار دارد. در صورت گسترش اختلال به این مسیر، راههای جایگزین نیز عملاً محدود شده و فشار بر زنجیره تأمین تشدید میشود.
مجله تایم نیز تأکید میکند برخلاف جنگ اوکراین که مستقیماً گندم را هدف گرفت، بحران کنونی زیرساختهای تولید غذا—یعنی کود و انرژی—را نشانه رفته است. در نتیجه، اثرات مخرب آن دیرتر اما عمیقتر ظاهر میشود و بیشترین آسیب متوجه کشورهای آفریقایی، آسیایی و اروپا خواهد بود.
