رهبر شهید ایران، آیتاللهالعظمی خامنهای، برای ما در وزارت ورزش و جوانان، سرفصلِ برنامهها و قطبنمای مسیر بود؛ ایشان با پیامهایی که در لحظاتِ درخشش و افتخارات ملی، رنگ و بوی انگیزه و امید داشت، همواره ما را به سوی قلههای والاتر از اصالت و عزت هدایت میکردند. ایشان با دقتی مثالزدنی، از جزئیات افتخارات ملی آگاه بود و بیش از آنکه به رکوردها بنگرد، ستایشگرِ «اخلاق در میدان» بود. برای ایشان، ورزشکارِ موفق، کسی بود که در کنارِ مدال، «سرمایه فرهنگی و انسانی» خود را نیز ارتقا میداد.
فرزندان رهبر شهید در وزارت ورزش و جوانان، تلاش کردیم تا رهنمودهای منطقی و دیدگاههای ایشان را از فضای تکبعدیِ شعار خارج کرده و در قالب «فرآیندها و سیستمهای مدیریتی» به کار ببندیم. باور به اینکه «ورزشِ قوی»، پیشنیازِ «جوانِ قدرتمند» و در نهایت «ایرانِ قوی» است، میراثی است که ایشان در ذهن ما نهادینه کرد.
این روزها، در حالی که با موکبهای فدراسیونها و ادارات استانی در تهران، قم و مشهد همراه هستم، حس میکنم هر قدم در این تشییع، ادای دینی است به سالها حمایت بیدریغ. از مصلای تهران تا خاکسپاری در مشهد مقدس، هر لحظه از این وداع، فرصتی است برای بازخوانی منویات ایشان و تجدید عهد با مسیری که برای عزت و پیشرفت ایران ترسیم کردند.
اگرچه امروز با پیکرِ مطهر ایشان وداع میکنیم، اما رهنمودهایشان همچنان چون ستارهای بر تارک ورزش ایران میدرخشد. شهادت ایشان، پایانِ یک مسیر نبود، بلکه تبدیلِ یک رهبری ملموس به یک «الگوی ابدی» است.
ما با قلبی شکسته اما امیدوار، با منویات رهبر شهیدمان زندگی خواهیم کرد و در سایهسارِ حمایتهای حضرت امام سید مجتبی خامنهای، راه پدر را با عزمی راسخ ادامه میدهیم تا ورزش ایران، نه تنها در میدانهای رقابت، بلکه در عرصهی عزت و سربلندی، پیشرو باشد.
و وداع میکنیم... اما با پیوندی که هرگز گسستنی نیست.
