به گزارش "ورزش سه"، انزو فرناندز در دقیقه ۹۲ با ضربه سر گلی را به ثمر رساند که آرژانتین را به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی رساند. چهار روز پیش، آمارهای فیزیکی فیفا نیز این هافبک آرژانتینی را پس از پرفشارترین نمایش بدنیاش مقابل کیپورد، در میان بازیکنان برجسته این مسابقات قرار داده بود. پشت این عملکرد، یک تحول فیزیکی نهفته است که سالها پیش آغاز شد، زمانی که او در ریورپلاته بازیکن جوانی بود که رشدش بیش از پیشرفتش، به دلیل استعدادش به تعویق افتاده بود و اکنون نیز در طول جام جهانی با کارهای پنهان مشاور مورد اعتمادش به تکامل آن ادامه میدهد.
او پس از این مسابقه گفت: «ترکیب فوقالعادهای از احساسات است. از این که میتوانم چنین لحظاتی را تجربه کنم، سپاسگزارم. از پیروزی و صعود به مرحله بعد بسیار خوشحالم. احساس میکنم خوش شانس هستم.»
انزو با ۱۴.۷۴ کیلومتر دوندگی بیشترین مسافت را در این مسابقه طی کرد و همچنین در تعداد تلاشهای پرفشار و استارتهای انفجاری نیز رکورددار بود. داستان او به سالها قبل برمیگردد. در ریورپلاته، گابریل رودریگس، هماهنگکننده قدیمی آکادمی و یکی از افرادی که انزو را کشف کرد، زمانی با او آشنا شد که تنها هشت سال داشت. حتی در آن زمان نیز کنترل توپ، قدرت ضربهزنی و درک او از بازی برجسته بود، اما از نظر فیزیکی هنوز به آن سطح نرسیده بود. او به یاد میآورد: «قد کوتاهی داشت و کمی تپل بود» و سپس به نکته کلیدی اشاره میکند: «رشد فیزیکی بسیار مهم بود.»
پس از آن، انزو دو برابر بیشتر از قبل به خودش فشار آورد و همه چیز شروع به شکل گرفتن کرد، تا جایی که به یکی از قدرتمندترین بازیکنان آرژانتین از نظر بدنی تبدیل شد.
آن جلسه تمرینی دوم که در نوجوانی یک تمرین اضافی به حساب میآمد، حالا تغییر کرده است. این روند بلافاصله پس از پایان هر مسابقه آغاز میشود. خوزه بلسا، متخصص تغذیهای که در این جام جهانی با انزو کار میکند، این موضوع را در گفتگو با مارکا با جملهای توضیح میدهد که تمام این فرآیند را تعریف میکند: «وقتی یک مسابقه تمام میشود، هدف بعدی ما دیگر بازیای که او انجام داده نیست، بلکه مسابقه بعدی است.»
در جام جهانی هیچ هفته آزادی برای ریکاوری وجود ندارد. فقط سه یا چهار روز زمان هست، گاهی حتی کمتر. بدن از نظر انرژی تخلیه شده و تحت تأثیر شدت بازی، گرما، رطوبت و فشار رقابتی فرسوده میشود. بلسا توضیح میدهد: «اولین کار، سوخترسانی دوباره به بدن است. بسیاری فکر میکنند فقط باید یک بشقاب بزرگ پاستا خورد، اما موضوع بسیار فراتر از این است. ما نوع کربوهیدراتها، مقدار آنها و زمان مصرفشان را با دقت انتخاب میکنیم تا عضلات بتوانند ذخایر انرژی خود را هرچه سریعتر بازیابی کنند.»
هیدراتاسیون یا آبرسانی نیز موضوعی کلیدی است، به ویژه در جام جهانیای که در دما و رطوبت بالا برگزار میشود. هر بازیکن مقدار متفاوتی مایعات و سدیم از دست میدهد و به همین دلیل، نظارت فردی اهمیت زیادی دارد: وزن قبل و بعد از مسابقه، درصد کاهش وزن و جبران دقیق آن.
دیدار مقابل کیپورد بهترین نمونه بود، میامی، گرما، رطوبت، زمینی سفت و حجم فوقالعادهای از دوندگی (۱۴.۷۴ کیلومتر). انزو پس از یکی از بهترین نمایشهای بدنی این تورنمنت دچار گرفتگی عضلات شد. بلسا از این موضوع برای رد یک تصور رایج استفاده میکند: «امروز میدانیم که علت اصلی گرفتگی عضلات معمولاً خستگی عصبیـعضلانی است.»
آبرسانی و مصرف کربوهیدراتها به کاهش خطر کمک میکنند، اما آن را بهطور کامل از بین نمیبرند. او میگوید: «وقتی یک فوتبالیست برای مدت طولانی بدنش را تا مرز تواناییهایش تحت فشار قرار میدهد، هیچ پروتکلی نمیتواند تضمین کند که دچار گرفتگی عضلانی نخواهد شد.»
روند ریکاوری در هتل ادامه پیدا میکند، حمامهای متناوب سرد و گرم، تغذیه، آبرسانی، استراحت و خواب. بیش از همه، خواب. بلسا میگوید: «اگر مجبور باشم از میان همه ابزارها فقط یکی را انتخاب کنم، احتمالاً آن ابزار خواب خواهد بود.»
همین موضوع دقیقه ۹۲ بازی مقابل مصر را توضیح میدهد. انزو به محوطه جریمه حمله کرد، چون هنوز توان دویدن داشت. و او هنوز توان دویدن داشت، چون پشت همه اینها برنامهای قرار دارد که به تک تک وعدههای غذایی، هر نوشیدنی، هر برنامه ریکاوری و هر شب استراحت او رسیدگی میکند.
