عصرایران- پژوهشهای جدید پزشکی همچنان از این ایده حمایت میکنند که حرکات ضربهای مانند پرش و جستوخیز میتوانند به حفظ و تقویت استخوانها کمک کنند؛ بهویژه در ناحیه لگن که یکی از آسیبپذیرترین بخشها در برابر شکستگیهای ناشی از پوکی استخوان است.
مطالعهای که حدود یک دهه پیش توسط پژوهشگران دانشگاه لاگبورو در انگلیس انجام شد، نشان داده بود که انجام روزانه چند دقیقه تمرین پرشی میتواند طی یک سال باعث افزایش تراکم استخوان در بخشهایی از لگن شود. در آن پژوهش، مردان سالمند که برنامهای شامل جستوخیز با یک پا (حرکت لیلی) را دنبال کرده بودند، بهبودهایی در ساختار استخوان نشان دادند.
اکنون شواهد علمی جدیدتر نیز نشان میدهد که استخوانها به فشارهای کوتاه اما نسبتاً شدید پاسخ مثبت میدهند. پرش، جستوخیز و فعالیتهایی که باعث وارد شدن نیروی کنترلشده به استخوان میشوند، میتوانند پیامهایی برای بدن ایجاد کنند تا روند بازسازی استخوان فعالتر شود.
با این حال، متخصصان تأکید میکنند که «دو دقیقه پرش در روز» یک نسخه عمومی برای همه افراد نیست. افراد سالمند، کسانی که پوکی استخوان دارند، سابقه شکستگی دارند یا مشکلات تعادلی و مفصلی دارند، باید پیش از شروع حرکات پرشی شدت تمرین را با شرایط بدنی خود هماهنگ کنند.
شواهد امروز بیشتر به سمت یک برنامه ترکیبی حرکت میکند: تمرینهای قدرتی برای حفظ عضله، حرکات تعادلی برای کاهش خطر زمین خوردن و تمرینهای ضربهای سبک مانند پرشهای کنترلشده برای تحریک استخوان. مرورهای علمی اخیر نشان دادهاند که تمرینهای مقاومتی پُرسرعت نیز میتوانند تراکم استخوان در لگن و ستون فقرات سالمندان را بهبود دهند.
حرکتهای کوتاه اما منظم و هدفمند میتوانند به سلامت استخوان کمک کنند، اما بهترین نتیجه زمانی حاصل میشود که جستوخیز بخشی از یک برنامه کامل ورزشی باشد، نه تنها فعالیت روزانه.
