به گزارش "ورزش سه"، جام جهانی با زبانهای مختلفی روی نیمکت ذخیرهها آغاز شد. از میان ۴۸ تیم حاضر در رقابتها، ۲۷ تیم تحت هدایت مربیان خارجی بودند، در حالی که ۲۱ تیم مربیانی داشتند که در کشور خودشان متولد شده بودند.
با این حال، با پیشرفت مراحل حذفی، این وضعیت کاملاً دگرگون شد و به حالت معکوس رسید؛ به طوری که اکنون مربیان خارجی در اقلیت قرار دارند و تنها دو نفر از آنها در میان هشت سرمربی مرحله یکچهارم نهایی باقی ماندهاند.
با در نظر گرفتن محمد وهبی (که متولد بلژیک است) به عنوان یک مربی مراکشی به دلیل پیوندهای اصالتی و فدراسیونی که نمایندگی میکند، اکنون تنها توماس توخل آلمانی روی نیمکت انگلیس و رودی گارسیا فرانسوی در هدایت بلژیک، به عنوان مربیان خارجی در جام جهانی باقی ماندهاند.
در مقابل، مربیان بومی حضور پررنگی دارند که شامل لیونل اسکالونی (آرژانتین)، دیدیه دشان (فرانسه)، مراد یاکین (سوئیس)، استاله سولباکن (نروژ)، لوئیس دلا فوئنته (اسپانیا) و محمد وهبی (مراکش) میشوند.
تغییر این وضعیت به خودی خود به این معنی نیست که مربیان بومی کارآمدتر از مربیان خارجی هستند یا پاسخ قطعی برای فوتبال ارائه میدهد، همانطور که جیان اودی، کارشناس شبکههای ایاسپیان اشاره میکند. با این حال، مزایایی برای مربیانی وجود دارد که کشوری را که هدایت تیمش را بر عهده دارند، به خوبی میشناسند.
این روزنامهنگار ارزیابی میکند: «من این موضوع را از این جهت مثبت میدانم که مربی متوجه میشود هواداران آن کشور چه میخواهند، رسانهها چه انتظاراتی خواهند داشت و چگونه میتوانند به کار او کمک کنند یا آسیب بزنند، و همچنین نحوه ارتباط برقرار کردن چگونه است. اگر فرهنگ آن کشور را بشناسید، شاید در هر لحظهای که مجبور به ابراز نظر هستید، بهتر عمل کنید. این موضوع به شناخت بهتر همه بازیکنان، اصالت آنها و نحوه بازی هر کدام نیز کمک میکند.»
از سوی دیگر، به گفته جیان اودی، ممکن است برای مربیان خارجی مقابله با انواع خاصی از فشارهای مردمی دشوارتر باشد. او به عنوان مثال اشاره میکند که چگونه کارلو آنچلوتی ایتالیایی، سرمربی تیم ملی برزیل، احتمالاً در برابر خواست هواداران برای دعوت از نیمار به جام جهانی تسلیم شده است.
او میگوید: «وقتی مربی خارج از کشور خود کار میکند و میبیند که تمام مردم نام یک بازیکن را فریاد میزنند، فکر میکنم شاید برای یک خارجی گفتن کلمه نه سختتر باشد. او ممکن است با خود فکر کند که من تازه به اینجا آمدهام، متعلق به این کشور نیستم، تمام مردم میخواهند این بازیکن (نیمار) را در تیم ملی ببینند و من بگویم نه؟ آیا من این رضایت را از یک ملت سلب کنم؟ بنابراین فکر میکنم این یک احتمال است که یک مربی خارجی در یک کشور دیگر، شاید در برابر خواستههای عمومی آسیبپذیرتر باشد.»
با توجه به اینکه انگلیس و بلژیک در نمودار مراحل حذفی در دو سمت متفاوت قرار دارند، جام جهانی همچنان میتواند شاهد تقابل مربیان خارجی در بازی فینال باشد، هرچند که در حال حاضر تعداد آنها کمتر است. برای تحقق این امر، تیم توخل باید در مرحله یکچهارم نهایی از سد نروژ بگذرد و سپس در نیمهنهایی با برنده دیدار آرژانتین و سوئیس روبرو شود. از سوی دیگر، تیم رودی گارسیا به مصاف اسپانیا میرود و در صورت پیروزی، با برنده مسابقه فرانسه و مراکش دیدار خواهد کرد.
